Like me!

Mijn meerst gelikete foto.

244 likes!

Ik vertel mezelf en anderen altijd dat ik puur voor mezelf fotografeer. Het is een hobby waar ik plezier aan beleef, en wat anderen van mijn foto’s vinden maakt me niet zo veel uit. Ik pretendeer ook niet bijzonder talentvol te zijn. Al ken ik inmiddels al wel een aantal trucjes die vaak we een geslaagde foto opleveren, het gros van mijn foto’s is vast niet bijster interessant voor anderen. Dat is oke, want het gaat erom dat ik het zelf leuk vind om met camera’s en foto’s te rommelen.

Dat is de theorie.

Maar de ietwat genante waarheid is, dat ik zo langzamerhand ook wel gehecht ben aan likes. Ik zit niet op facebook, maar ook op lomography.com kan naar hartelust geliked worden. Aanvankelijk deed me dat niet zo veel. Ik werd nauwelijks geliked, en klikte zelf ook zelden op de like-knop bij een foto. Maar langzaamaan kwam daar verandering in. Ik ging fotografen wiens foto´s ik mooi vond volgen, zijn volgenden mij dan ook, en zo werden we ‘vrienden’. Als je mensen volgt op de site, krijg je automatisch een seintje als ze foto’s hebben geüpload, wat de drempel verlaagt om ze even te bekijken. Doordat meer mensen mijn foto’s zagen, kreeg ik ook vaker likes. Dat voelde goed. Op een dag kwam in van mijn foto’s op de site in de rubriek handpicked photo’s terecht. Een vloedgolf van likes spoelde over die foto heen. En sommige van de likers klikte door naar mijn andere foto’s, gaven nog meer likes, gingen mij volgen.

En dan ben je dus verslaafd. Elke like is alsof er iemand in je oor fluistert: oe, wat ben je goed. Een heerlijk aaitje over je ego. Ik weet wel dat het allemaal niet zo veel voorstelt. Er zijn mensen die standaard al mijn foto’s liken, of ze nu geslaagd zijn of niet. Ik gebruik de lomo-site als online archief voor mijn foto’s, waarin ik alles stop, ook de matige en ronduit slechte foto’s. Natuurlijk, smaken verschillen, maar niemand kan alles wat ik doe leuk vinden, zoals ik ook niet alles van anderen goed vind. Zo worden de likes van bepaalde mensen dus minder waard.

Tegelijk voel ik me daardoor ook verplicht om alle foto’s van mijn vrienden – zeker de veellikers onder hen – te liken, ook als ik ze eigenlijk niet zo speciaal vind. Nu is het op zich een mooie training in mindfulness om schoonheid te ontdekken in dingen die op het eerste gezicht alledaags lijken. Maar hoe laat je dan merken dat je een foto echt heel bijzonder vind? Door commentaar te geven misschien, maar als er al tien keer onder een foto staat `Wow, great!´ moet je dat dan nog een elfde keer zeggen? Uit ervaring weet ik dat het ook die elfde keer nog goed voelt, dus ja. Maar zo wordt het wel een halve dagtaak.

Ik ben er maar mee gestopt me er al te veel zorgen te maken. Als ik tijd en zin heb klik ik wat albums door, like ik wat ik leuk vind, en zeg ik er wat van als ik het echt heel gaaf vind. En dat moet maar genoeg zijn. Ongetwijfeld loop ik veel prachtigs mis, vooral van mensen uit andere tijdzones, maar dat is dan maar zo. Gelukkig lijken anderen er ook zo over te denken, want het aantal likes op een gemiddelde foto van me lijkt terug te lopen (terwijl ze toch echt heel mooi zijn. Echt!).

Toch betrap ik me erop dat dat ook weer schuurt. Af en toe probeer ik het wat op te krikken door in de babbelbox op de voorpagina van lomography.com een album aan te prijzen. Samen met alle anderen die dat ook doen, in een collectief smeken: like me!

Nu probeer ik af te kicken en houd ik mezelf weer voor dat het aantal likes op mijn foto’s niet uitmaakt. Ik doe het voor mezelf, toch? Toch?

PS. Wist je dat je dit stukje ook kan liken?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s