Polaroid primeur

Eerste polaroid

Ik ben verliefd.

Ik kan wel zeggen dat er geen zegen rust op mijn Polaroid-activiteiten. Een jaar of wat geleden scoorde ik op een vrijmarkt ergens in Groningen een Polaroid-camera. Vol goede moed wilde ik in de webshop van het Impossible Project een pakje film aanschaffen om ook eindelijk mee te kunnen doen met de stoere Polaroid-mensen. Helaas: ik had feilloos een model gekocht waar geen film meer voor wordt gemaakt. Tot zover mijn Polaroid-dromen.

Alweer een paar maanden geleden tikte ik op een andere rommelmarkt een tweede Polaroid-camera op de kop. Van de 600 Land camera die ik nu had gevonden wist ik wel zeker dat er nog film voor was. Er gingen een paar weken overheen voor ik daadwerkelijk een pakje film bestelde, maar nu was het dan eindelijk zo ver! Groot was dan ook de teleurstelling toen ik me na ontvangst realiseerde dat ik in de haast op de verkeerde film had geklikt: PX 70 in plaats van PX 680. Die paste niet in mijn camera. Hoppa: 20 euro door de plee.

Uit chagrijn liet ik het er weer een hele tijd bij zitten. Tot ik nieuwe fotochemie bestelde, en met een pakje Impossible film mijn bestelling kon opkrikken tot gratis verzending. Dit keer had ik wel de goede film te pakken. Alleen de (retedure) chemie bleek de verkeerde te zijn. Afdrukchemie in plaats van ontwikkelchemie. Over ezels en stenen gesproken…

Maar goed, gedane zaken nemen geen keer. Ik kan in elk geval met mijn Polaroid aan de slag. Nu presenteert zich een volgende probleem: 8 foto’s voor 20 euro, dat is een dure hobby. Zeker als je ook nog de verzendkosten meerekent, want zo vaak bestel ik geen nieuwe chemie (al zal ik er binnenkort dus toch echt nog eens aan moeten geloven). Die 8 foto’s moeten dus liefst wel een beetje bijzonder zijn. De druk! Het is hetzelfde gevoel dat ik heb met film die bijvoorbeeld niet meer in productie is. Met gewone film is de drempel wat lager om hem toch te gebruiken, als het maar bij een goede gelegenheid is, zoals een vakantie op een mooie locatie. Maar die Polaroid is wat minder handig om mee te slepen op reis.

Nu heb ik me dan toch maar over de drempel heengezet en een eerste foto gemaakt. Een heel saaie, alledaagse, van een stukje woonkamer. Helemaal doodgeflitst ook nog. En nu ben ik verliefd. De Impossible film doet er ruim een halfuur over om te ontwikkelen, en het is heerlijk om naar te kijken. De foto begint pikzwart, en verdwijnt dan in een boek (zoals de gebruiksaanwijzing aanraadt). Kwartiertje wachten, en eens kijken: donkerblauw al. Nog een tijdje in het boek, nog eens kijken. Langzaam komt er een beeld tevoorschijn, nog steeds in het blauw. Tot de donkere kleuren overslaan in de typische iets uitgebleekte Polaroid-kleuren. Het is een heerlijk proces. Ik vrees dus dat dit me nog veel meer geld gaat kosten, want 8 foto’s, die zijn zo vol.

Polaroid 600 Land

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s