Bezoekje FOAM

Nederland by car

A6. Olympus XA met HEMA 200 film.

Voor het eerst in heel lang was ik weer eens in het FOAM. Ik zag er drie tentoonstellingen:

  • Christina de Middel – The Afronauts
    Dit was de tentoonstelling waar ik eigenlijk voor kwam. Ik had er al een boel over gelezen, en een aantal foto’s in kranten en op blogs gezien, en door alle lovende recensies was ik inmiddels wel benieuwd. Toch viel het me tegen. Een beetje omdat het maar een kleine expositie was en ik de meesta foto’s dus al gezien bleek te hebben. Maar vooral omdat ik er een beetje een ongemakkelijk gevoel van kreeg. Nu zegt men wel dat goede kunst moet ontregelen, maar ik had hierbij toch een beetje het gevoel dat dat niet echt de insteek was. The Afronauts is een fictief verslag van het (werkelijk bestaand hebbende, mislukte) ruimtevaartprogramma van Zambia. Een leuk gegeven, en er zaten ook heus mooie foto’s bij, maar foto’s van astronauten met rieten rokjes over hun Vlisco ruimtepakken… ik weet het niet. Misschien ben ik gehersenspoeld door de zwartenpietendiscussie, maar het kwam voor mij toch iets te veel in de buurt van lachen om domme negers om leuk te zijn.
  • Framed in Print – 40 jaar Nederlandse Tijdschrift Fotografie.
    Afgezien van het foute spatie- en hoofdlettergebruik een leuke tentoonstelling. Mooi om vrij tijdloze foto’s in een superachterhaalde jarenzeventiglay-out te zien.
  • Lee Friedlander – America by Car
    Het hoogtepunt van mijn bezoek aan FOAM. Tot mijn schande had ik nog nooit van Friedlander gehoord, maar wat een geweldige serie foto’s! Tijdens verschillende reizen door Amerika fotografeerde hij vanuit zijn huurauto’s het landschap. Ingekaderd in autoramen en zijspiegels zie je zo het landschap, steeds anders, maar toch ook hetzelfde. Soms staat het uitzicht naar voren in fraai contrast met een heel ander uitzicht in de achteruitkijkspiegel. Mensen buigen zich naar de autoruit om vastgelegd te worden. Het is alsof je zelf ook in de auto zit en meereist, waardoor de foto’s ondanks de anonieme huurauto’s veel persoonlijker zijn dan de doorsnee weidse landschapsfoto.
    Een tweede serie was al een stuk ouder: the New Cars 1964. Wel meteen herkenbaar als van dezelfde fotograaf vond ik. Voor een tijdschrift kreeg Friedlander de opdracht om alle nieuwe auto’s van dat jaar te fotograferen. In plaats van mooie autoplaatjes, fotografeerde hij de auto’s gereflecteerd in winkelruiten, net om een hoekje geparkeerd of op een doorsnee parkeerterrein. Alsof hij gewoon was gaan rondlopen om auto’s te spotten. Het tijdschrift was not amused, maar ik wel.

Ook kijken? Helaas, te laat. Ik was er op de laatste dag van alle drie de tentoonstellingen. Maar niet getreurd, de overzichtstentoonstelling van William Klein die nu in FOAM te zien is, lijkt ook erg mooi.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s