Kunst in het UMCG

Groningen. Agfa Isomat Rapid met Lomography CN 400 film.

Groningen. Agfa Isomat Rapid met Lomography CN 400 film.

Wegens omstandigheden heb ik de laatste tijd vrij veel tijd doorgebracht in het Universitair Medisch Centrum  van Groningen. Geen plek waar je normaal gesproken graag komt, maar als je er dan noodgedwongen toch bent, valt op dat er heel wat kunst te zien valt. Dat geldt tegenwoordig geloof ik voor veel ziekenhuizen: wil je gratis moderne kunst zien, loop dan eens een ziekenhuis binnen.

Wat er in het UMCG te zien valt, is heel divers, van vrij non-descripte schilderijen in de gangen tot monumentale sculpturen in de grote hallen. Een leuke touch is de combinatie van een vrij klassiek bronzen beeld van twee enthousiast naar boven kijkende mensen (De verwondering – Bert Kiewiet, Mantinge) en een hoog opgehangen groep vliegerachtige objecten (Lichtschepen – Frans en Marja de Boer-Lichtveld). Ook het natuurgetrouwe bronzen schaap dat ergens in een gang aan een bronzen emmer staat te lurken is van een aangename absurditeit. Een persoonlijke favoriet is een groot schilderij van een groep werklui (Bouwvakkers, Rikus van der Meer) in wat ik eerst interpreteerde als een jaren ’30-stijl (knulligee omschrijving, ik weet het, zoveel weet ik net niet van kunst), maar wat bij nader Googelen vrij recent en Noordelijk realisme blijkt te zijn.

Aan fotografie is een soort minitentoonstelling in een paar vitrines gewijd.Het gaat om een project van onderzoekscentrum ERIBA, dat onderzoek doet naar veroudering, en dat een aantal jonge kunstenaars van de kunstacademie Minerva heeft uitgenodigd daar ook onderzoek naar te doen en foto’s bij te maken. Per fotograaf zijn er jammer genoeg maar een paar foto’s te zien, wat net wat weinig is om echt een goede indruk te krijgen van de serie. Ik had graag wat meer dunne plakjes appel en kommer van Hendrik Hantschel gezien. Ook de dubbelportretten van laboratoriummedewerkers in strenge wille jas en in ‘gewone’ kleren waren aardig, en heel toepasselijk in die omgeving. Het toont het menselijke, individuele gezicht achter de zakelijke witte jas. Vast geen overbodige luxe in een groot ziekenhuis.

Al met al moet ik zeggen dat de aanwezigheid van kunst in het ziekenhuis zeker van toegevoegde waarde is. De reden van mijn aanwezigheid was niet heel leuk, maar de mooi, soms grappige, objecten door het hele gebouw heen zorgden voor een prettige omgeving waar het ondanks alles toch best goed toeven is.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s