Fotoverhalen – Gemeentemuseum Den Haag

splitzerfoto Holga CFN 120 met Fomapan Creative 200

Soort van in-camera fotomontage a la Domela (oke, niet echt, maar ach) met de Holga CFN 120 en Fomapan Creative 200.

In het kader van ‘ik moet die museumjaarkaart weer eens gebruiken’ was ik laatst in het Gemeentemuseum van Den Haag, dat overigens alleen al om het mooie gebouw de moeite van een bezoek waard is. Behalve onder andere een fraaie tentoonstelling over Mondriaan en de Stijl zag ik er de tentoonstelling Fotoverhalen. Hierin wordt een dwarsdoorsnede uit de fotocollectie van het museum getoond, van foto’s uit de beginperiode van de fotografie to heel recent werk, en van fotografen uit de hele wereld.

Hoewel ik er veel mooie foto’s heb gezien, vond ik het als tentoonstelling wat onsamenhangend. Op wat kleine, duidelijke, deelverzamelingen na (een zaaltje met naakten van honderd jaar oud tot heel recent bijvoorbeeld) kon ik er niet zo heel veel lijn in ontdekken. Ook de beloofde verhalen vielen wat tegen. Althans, de verhalen bij sommige foto’s waren leuk en verhelderend om te lezen, alleen waren er ook de nodige foto’s zonder uitleg. Zo zag ik een serie van drie kinderportretten, waarbij de kinderen hun ogen dicht hadden, en duidelijk geamuseerd waren. Waarom? Wat is het verhaal achter die foto’s? Geen idee, het stond er niet bij. Jammer.

Maar goed, zoals gezegd heb ik toch de nodige mooie dingen gezien. Een paar random favorieten:

– Een fotomontage van Cesar Domela (zoon van Domela Nieuwenhuize) van pijpen en boilers. Een fraai staaltje proto-photoshop.

–  Twee foto’s van Hendrik Kerstens, die al jaren geweldige portretten van zijn dochter maakt. Prachtige foto’s, die ook hilarisch zijn te parodiëren, zoals ik zag toen ik hem eens googelde.

– Een paar vroege naaktfoto’s van George Hendrik Breitner (door Breitner, van een meisje dus), die volgens het bijschrift erg blij was dat meisjes zich een stuk makkelijker door hem lieten fotograren dan schilderen.

– Een serie portretten van enge clowns en knappe vrouwen (Paradise portraits) van Erwin Olaf. Typisch een fotograaf waarvan ik het werk wel uit tijdschrften en van internet ken, maar wiens foto’s in real life mooi afgedrukt op groot formaat nog indrukwekkender is.

– Een blurry one hour portrait door Chun Kyungwoo – niet gemaakt door vaseline op de lens te smeren, zoals een medebezoeker een beetje afkeurend mompelde, maat door een sluitertijd van een uur te gebruiken, en gedurende dat uur rustige een praatje te maken met het model, dat dus niet stil hoeft te blijven zetten. Mooi hoe het portret volstrekt onscherp is, maar je toch een soort van herkenbaar gezicht ziet.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s