Koopstress

Diana Mini met Lomography Earl Grey 100.

De Fuji haperde al eerder, hier op Groenlang, toen de lens niet meer in wilde trekken. Een flinke mep hielp. Diana Mini met Lomography Earl Grey 100.

Hoe makkelijk ik soms ook andere zaken aanschaf – kleding, tweedehands camera’s – zo lang doe ik er nu al over om een besluit te nemen over wat voor digitale camera zal kopen. Liever zou ik helemaal geen nieuwe kopen, maar Man des Huizes heeft zijn destructieve krachten losgelaten op het lcd-scherm – iets met een sleutelbos en een broekzak. Op zich doet hij het verder nog wel, maar het fotografeert wat lastig zo blindelings, zonder de instellingenschermen te kunnen zien. Aangezien de vorige digicam MdH ook al niet heeft overleefd, leek het me een goede zet om dit keer een zogenaamd ‘rugged’ model te kopen. Niet alleen stevig gebouwd en schokproof, maar ook nog waterdicht en bestand tegen vorst. Sowieso wel handig als je zoals ik nogal eens door mee door sneeuw en over rotsige bergen loop.

Dat is dus al de eerste keuze, die het aanbod aardig beperkt. Dan nog blijft er een redelijk rijtje over, zelfs als je op recenesiesites kijkt en je alleen op de top concentreert. Welke criteria zal ik dan nog nemen voor mijn camerakeuze? Allereerst natuurlijk beeldkwaliteit. Ik wil mooie plaatjes, die goed genoeg van kwaliteit zijn om full page af te drukken in een fotoalbum. Tweede punt: batterijduur. Tijdens een wandeltocht kan ik zo een week buiten bereik van stopcontacten zijn, en vooral in de winter wil zo’n batterij nog wat harder leeglopen dan anders. Hoe langer de batterij meegaat, hoe beter dus. En tot slot wil ik graag leuke macroplaatjes kunnen schieten. Toen ik mijn huidige camera (een Fuji Finepix F200 EXR) kocht, keek ik nog vooral naar een indrukwekkende zoom, maar inmiddels realiseer ik me dat ik vaker inzoom op kleine dingen, dan op grote dingen ver weg.

Met deze criteria kom ik uiteindelijk uit op drie modellen. Het liefste zou ik eigenlijk de Olympus Tough TG3 hebben, maar die vind ik met 400 euro te duur. Die valt dus eigenlijk meteen al af. Blijven over de Panasonic Lumix DMC-FT5 en de Ricoh WG-4. De Ricoh is spuuglelijk, maar heeft wel ledjes om de lens voor een goede belichting bij macrofoto’s, en een grotere maximaal diafragma. De Lumix is mooier, en glijdt door zijn gladde dunne ontwerp makkelijker in een broekzak. Toch denk ik dat het uiteindelijk de Ricoh wordt.  Na nog wat recensies te hebben gelezen denk ik dat die net wat betere foto’s levert. En die macro’s hè?, daar heb ik wel echt een zwak voor.

Nu hoef ik me alleen nog maar over mijn gierigheid heen te zetten en 279 euro ophoesten. Er maar even niet aan denken hoeveel fotorolletjes ik daarvoor kan kopen…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s