Sinterklaas

Mijn moeder als kind bij sinterklaas op het paard.

Mijn moeder als kind bij Sinterklaas op het paard.

Hoppa, een stukje fijne sinterklaasnostalgie naar de mensen toe. Dit is mijn moeder toen ze een jaar of vijf was en bij Sinterklaas op het paard mocht. Ze vond het wel spannend, zo op zo’n groot paard, en dan nog bij Sinterklaas ook, maar vooral ook heel leuk, vertelde ze me een jaar of veertig later.

Ik weet niet of de man op de voorgrond mijn opa is. Het lijkt een nogal frivool leren jack voor de keurige meneer die mijn opa was. Maar aan de andere kant, toen deze foto genomen werd, was hij natuurlijk stuk jonger dan zoals ik hem heb gekend, halverwege de veertig. Toch denk ik niet dat hij het is. Had je begin jaren vijftig nog een standenmaatschappij? Dan had hij als nette logopedist vast geen ordinaire pet gedragen, maar de hoed die hij als opa ook altijd droeg.

Mijn moeder herken ik nauwelijks. Ik weet dat zij het is omdat ze het ij zelf heeft verteld, maar herkennen, nee. Typisch is dat. Als ik oude kinderfoto’s van mijn vader zie, herken ik hem meteen, ondanks de 60 jaar verschil, maar mijn moeder herken ik alleen omdat ze mij vaak is aangewezen op die foto’s. Het steile, vrij korte haar, dat herken ik wel, al heeft ze in mijn tijd nooit meer zo’n strik gehad. Lekkere jas ook. Geen echt bont, maar dik pluche, dat toen dus ook al bestond. Gek dat je wel zo’n beetje weet wanneer de auto werd uitgevonden, en de telefoon, de cd, maar een stof als pluche, of iets prozaïsch als de spouwmuur? Geen idee.

De Sinterklaas intrigeert me ook. Hij heeft een goeie baard. Niet zo uitbundig gewatergolfd als van de moderne Sint, maar realistisch. Ongetwijfeld alsnog nep, maar degelijke nep. De mijter is wel brij basic. Alleen een simpel kruis, verder geen mooi afgewerkte randjes en bandjes. Wel weer de twee lintjes (infulae, zegt wikipedia) die me bij de moderne tegenwoordig minder opvallen. Maar dat mag je in het roomse zuiden ook wel verwachten natuurlijk, dat de mijter alle onderdelen heeft.

Dat was dan de Sinterklaas van 1951 of 1952. Mijn moeder is inmiddels te oud om bij Sinterklaas op schoot te mogen, en ook haar kleinkinderen zijn daarvoor te oud. Leuk vind ze het wel nog steeds.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s