Knutselovermoed

Treurig hoopje cameraonderdelen.

Treurig hoopje cameraonderdelen.

Niets leuker dan dingen maken, repareren, aanpassen, customizen. Ik ben een knutselaar, kun je wel stellen. Alleen jammer dat ik daar niet zo heel erg goed in ben. Ik bedoel, ik heb een paar aardige truien gebreid, en ik ben best trots op mijn slit scan camera, en erg trots op mijn houten kistje,  maar tegenover elke knutseltriomf staat een even grote mislukking. Vooral bij het sleutelen aan camera’s gaat het wel eens mis. Soms zie ik op tijd in dat het niks gaat worden, maar soms gaan er ernstigere dingen mis.

Zo wilde ik eens de haperende sluiter van mijn Reflekta II repareren. Weliswaar hapert die nu inderdaad niet meer, maar de beveiliging tegen dubbele belichting is nu wel verdwenen. Nou ja, die mis ik verder niet. Ernstiger is dat ik toen de camera toch open lag dacht, ik kan wel even de spiegel een beetje schoonmaken. Wat blijkt: de spiegel van een TLR is heel erg kwetsbaar. Met een haal haalde ik zo een deel van het zilver weg. Voorgoed. Auw. Hij doet het nog wel, maar niet heel erg van harte.

Mijn grootste camerablunder tot nu toe is van recente datum. Op internet (o, poel des onheils) kwam ik een intrigerende handleiding tegen om een digitale compactcamera zo aan te passen, dat je er pseudo-infraroodfoto’s mee kan maken. Van die fraaie false-color dingen, sprekend een authentieke aerochrome-foto. Nou had ik nog een oude Fuji liggen, waarvan Man des Huizes het led-scherm had gesloopt. Afgezien van dat scherm werkte hij nog wel, maar ik had inmiddels toch een nieuwe. De handleiding was dan wel voor een Kodak Easyshare, maar ach, hoe verschillend kunnen twee compactcamera’s nou zijn?

Nou, verrekte verschillend. Dat Kodak-ding had maar een stuk of 6 schroefjes, en dan met een paar simpele stappen kwam je bij de zogenaamde hot mirror, het onderdeeltje dat je eruit moet halen, waarna je met een geel filter prachtige pseudo IR-foto’s maakt. Mijn Fuji had een heleboel schroefjes. Ik begon nog heel georganiseerd, met af en toe een foto van het proces ter referentie voor het weer in elkaar zetten. Maar al snel liep het aantal schroefjes op. Ik kwam allerlei onderdelen tegen die niet in de handleiding voorkwamen. Foto’s van het proces had ik ook al niet meer gemaakt. Na een halfuurtje zat ik met een berg onderdelen, en was ik nog altijd niet bij die spiegel. Denk ik. Was dat vierkantje nu de spiegel, of toch de chip? Wat het ook was, ik kreeg er geen beweging in. En toen stond Man des Huizes met pannen eten voor mijn neus en moest de boel aan de kant.

En nu ligt er dus al weken een treurig hoopje camera-onderdelen mij aan te staren. Er is nog niet de kleinste kans dat ik het ding ooit weer in elkaar krijg, laat staan dat hij dan ook nog werkt, IR of niet. Maar de hele boel in de vuilnisbak mikken, krijg ik ook nog niet over mijn hart.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s