Fotoverhaal: Het geweer en de helikopter

Diana Mini met Fuji Provia 100F

Groenlandse helikopter. Diana Mini met Fuji Provia 100F

Een week lang hadden we over een eiland voor de oostkust van Groenland gelopen. Met een bootje waren we er afgezet om onze tocht te maken. Het was prachtig, woest en ledig, een ervaring om nooit te vergeten. We liepen door eindeloze blokkenvelden met uitzicht op baaien vol ijsbergen en zagen meer gletsjers dan we konden tellen. Wat we gelukkig niet zagen waren ijsberen.  Mooie beesten hoor, maar ik hoef ze niet in het wild te zien, niet zonder een stevige gepantserde auto om me heen, met een gewapende professional erbij.  Omdat er in ons wandelgebied wel ijsberen voor konden komen hadden we wel een geweer bij ons. Niet dat ik denk dat we daar in geval van nood heel veel mee hadden kunnen uitrichten tegen een agressieve beer, onervaren en traag als we waren, maar het was toch geruststellend.

Maar goed, geen beer gezien, mooi gewandeld, en na een week kwamen we dan aan in Tasiilaq, waar we per helikopter terug zouden vliegen naar Kulusuk, waar een echt vliegveld was en we onze vlucht naar huis hadden. Op het helikoptervliegveld aangekomen zaten we toch met een klein probleem: explosieve bagage. We hadden tijdens onze tocht op benzine gekookt, en daar hadden we nog een paar flessen van over. Gewend als we zijn aan ‘echte’ vliegvelden leek het ons aanvankelijk onmogelijk om dat soort brandbare spullen mee te krijgen. We wisten niet goed wat we ermee aan moesten en vroegen het bij de balie. Vraag maar aan de piloot, was het antwoord, daar zit ie. “In wat voor flessen zit het?” “Metalen drukflessen.” “O, dan kan het wel.” Dat scheelde weer.

Nu zaten we alleen nog met het geweer. Een vuurwapen, dat leek ons wel heel extreem, en daar durfden we dan ook niet eens naar te vragen. Zo geïndoctrineerd zijn we door alle waarschuwingsborden in vliegveldhallen over wapens en explosieven. Voor je het weet zit je in een achterafkamertje vragen te beantwoorden van humorloze types met toegang tot detentiekampen. Maar dat geweer achterlaten kon ook niet, want het was niet eens van ons, maar gehuurd van iemand in Kulusuk. Nou ja, uit elkaar halen dan maar, de losse delen diep in verschillende rugtassen wegstoppen, en dan maar hopen dat de beveiliging inderdaad zo laks was als hij eruitzag. Bij het inleveren van onze bagage knepen we hem allemaal wel een beetje, maar zowaar! Geen controle, geen röntgenapparaat, gewoon een steekkarretje. Er werd niks van gezegd, en de tassen verdwenen de helikopter in. We leken er mee weg te komen!

De helikoptervlucht was al een avontuur op zich, superleuk. In Kulusuk aangekomen liepen we met de piloot naar de aankomsthal. Opeens draaide hij zich naar ons om: “Zeg, jullie hebben toch wel een geweer bij je he? Er zaten daar ijsberen op het eiland hoor.”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s