Altijd te veel en toch nooit genoeg

Hier heb ik veel te weinig foto's genomen, terwijl ik rolletjes zat bij me had. IJsland, Snapsights onderwatercamera met Fuji Velvia 50.

Ik neem graag en veel foto´s. Vooral als ik op vakantie ben natuurlijk, want wie weet wanneer je daar weer komt, en het moet vooral vastgelegd worden. Toch probeer ik me dan ook wel wat in te houden. Je moet ten slotte ook daadwerkelijk kunnen genieten van wat je meemaakt zonder door een lens te kijken en je druk te maken over hoe iets op de foto komt. Daarbij komt dat ik vaak het gevoel heb dat ik superveel dezelfde foto´s maak. Toen ik bijvoorbeeld op een sneeuwhike in IJsland was, en ik schitterend uitzicht had, klikte ik er vrolijk op los om het uit alle hoeken vast te leggen. Tot ik besloot dat ik nu echt aan het overdrijven was en vast al een half rolletje van hetzelfde stukje landschap had volgeschoten. Bij thuiskomst bleken de foto’s mooi gelukt, en baalde ik dat ik er niet nog veel meer had gemaakt.

Zo gaat het vaker: voor mijn gevoel neem ik veel te veel foto’s, maar na afloop vind ik het jammer dat ik niet meer had. Al vertekend dit natuurlijk ook. Van al die saaie foto’s van minder interessante stukjes vind ik juist dat het wel goed is zo, misschien had het zelfs wat minder gekund. Probleem is dat je niet altijd van te voren weet wanneer iets een mooie foto wordt. Vaak wel natuurlijk. In de loop der jaren heb ik redelijk leren inschatten welke dingen beter en minder goed overkomen op de foto. Ik ken mijn materiaal zo langzamerhand, en weet dat ik met de Diana Mini geen foto’s in het schemerdonker hoef te proberen. Ook al kan ik het zelf nog prima zien, dat kleine plastic lensje is nu eenmaal veel minder gevoelig. En ook bepaalde landschappen, sneeuwhellingen met berkenboompjes bijvoorbeeld, heb ik zo langzamerhand wel gezien. Prachtig in het echt hoor, maar de foto’s vallen me meestal tegen. En hoeveel Duitse lentebossen kun je op de foto hebben voor ze er allemaal precies hetzelfde uit zien? Vooral als je ook nog steeds met dezelfde mensen op pad gaat.

Toch neem ik nog altijd wel een camera mee, ook als ik geen fotogeniek weer verwacht, of ik er al honderd keer geweest ben. En dan neem ik ook altijd weer wat foto’s, al vraag ik me dan vaak af waarom, dit heb ik toch allemaal al? Want elke keer weer zitten er wel een paar tussen waarvan ik achteraf denk: waarom heb ik er daar niet veel meer gemaakt?!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s