Expo: Ryan McGinly

Geen naakte, wel een mooie jongen in de natuur (nou ja, een grasveld). Olympus XA met Kodak Gold 400 film.

Geen naakte, wel een mooie jongen in de natuur (nou ja, een grasveld). Olympus XA met Kodak Gold 400 film.

In de plaatselijke kunsthal KAdE zag ik een tentoonstelling van fotograaf Ryan McGinley. Ik had nog nooit van de beste man gehoord, maar het was de moeite waard. Dat is het voordeel van een kunstmuseum om de hoek hebben: je leert nog eens nieuwe kunstenaars kennen.

McGinley toont volgens de museumfolder ‘de verzinnebeelding van een generatie, die we in retrospectief ‘hipsters’ of ‘Indie’ zijn gaan noemen’. Mja. Veel naakte jonge mensen tegen een fraai landschap. Ik ben er nog niet helemaal uit of ik het pretentieuze shit uit een reclame voor te dure kleren vind, of juist heel mooi. Een beetje van allebei. Ik wordt altijd een beetje iebel van dat soort dromerige portretten van mooie jonge mensen. Het doet allemaal spontaan en ongedwongen aan, maar tegelijkertijd: wie gaat er de hele tijd spontaan naakt door zandwoestijnen rennen, of in allemaal verschillende zompige moerassen zitten? Maar toch, mooie plaatjes, dat zonder meer.

Ik ging het allemaal meer waarderen na het zaaltje waarin een hele serie making-off foto’s hingen. Daar werd duidelijk dat een heleboel foto’s inderdaad min of meer in scene waren gezet, zag je de lampen die het geheel zo perfect belichten staan, de luchtkussens onderaan de rotswand waar de blote jongen zo decoratief vanaf donderde, de warm aangeklede fotograaf in het bootje in het moeras. En dat ze er lol in hadden tijdens het fotograferen. Omdat hier zo expliciet werd getoond dat het inderdaad niet allemaal helemaal spontaan en vanzelf was ontstaan stoorde het me opeens veel minder, en kon ik daarna gewoon genieten van de mooie foto’s.

Mijn favoriet was ‘lightleak’, met, uiteraard, een paar flinke, perfect geplaatste lichtlekken over een schijnbaar omlaag vallende of zwevende naakte vrouw. Verder is er niets in beeld, als alleen die vrouw, en de typische paars-oranje tinten van overbelichte film met lichtlekken.

Ook een mooie (waarvan ik de naam kwijt ben) wa sdie waarin een roodharige vrouw ondersteboven in een boom hangt. Dat klinkt wat knullig, maar het was een vrolijke combinatie van paarsig achtergrondlicht, met de takken van de boom, en dan het omlaaghangende oranje haar van de vrouw in een ietwat bizarre pose.

De tentoonstelling is nog tot 30 augustus 2015 te zien.

Advertenties

Een gedachte over “Expo: Ryan McGinly

  1. Pingback: Expo: Harly Weir – Boundaries | Praatjes bij plaatjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s