FOAM: Noémie Goudal

Litouwse toren. Olympus Trip 35 met anonieme kleurenfilm.

Ook een rare betonnen toren, maar dan een echte, ergens in Litouwen (Druskininkai, met een een oud Sovjet-kuuroord). Genomen in de goeie oude tijd (2003 of zo) toen ik nog niet wist hoe je een camera recht hield. Maar aan dat betonnen kuuroord moest ik denken toen ik de foto’s van Goudal zag. Olympus Trip 35 met anonieme kleurenfilm.

Vlak voor mijn vakantie ging ik nog net op tijd naar het FOAM, Ik wilde namelijk heel graag de expositie van Noémie Goudal zien. Aangekomen in FOAM, na het werk, op mijn laatste wekdag, een kleine week voor het einde van de expo, was ik een tikje teleurgesteld dat het maar één zaaltje was met minder dan tien werken. Nou ja, daar heb je een musuemjaarkaart  voor.

En de tentoonstelling was dan klein, hij was wel de moeite waard. Ik had de meeste foto´s al online gezien, maar om een foto op posterformaat afgedrukt te zien, is toch wel wat anders dan op een computerschermpje. En die foto´s, die vind ik prachtig. Goudal fotografeert op het eerste gezicht grote vrijstaande betonnen constucties, een soort vrijstaande trappenhuizen of torens moederziel alleen in een soort getijdenvlakten of in een oerwoud. Het zijn geweldige, surrealistische beelden waar je hele verhalen bij kunt verzinnen over verloren gegane beschavingen. Het mooie van die grote afdrukken is dat je als je heel dichtbij komt, ziet dat het eigenlijk geen echte gebouwen zijn. Het zijn niet meer dan decorstukken, in elkaar geknutseld van houten latjes en papier. Het maakt het beeld er nog vreemder en mooier door.

Als je de werken die je op een tentoonstelling ziet mooi vindt, voelt het natuurlijk al snel te klein, terwijl als je er niks aan vindt, dezelfde tentoonstelling al snel te groot is. In die zin is het dus ook een goed teken dat ik het te klein vond.

Overigens zag ik ook nog The Nine and the Ninety Nine van Katy Grannan – over een arme regio in California. Best mooie foto’s, maar het deed me wat minder. En een grote expo over de Swinging Sixties waar ik geen puf meer in had en waar ik dus vrij snel doorheen ben gelopen. Charmante foto’s, maar de veel om me in te verdiepen op dat moment.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s