Hoera voor de digicam

Gebroken maar niet verspilde film in Dovrefjell. Horizon Perfekt met Adox Color Implosion.

Gebroken maar niet verspilde film in Dovrefjell. Horizon Perfekt met Adox Color Implosion.

Als je een beetje rondkijkt op dit blog zal het wel duidelijk zijn: ik ben een groot liefhebber van analoge fotografie. Ik houd van rommelen met oude apparatuur, van prutsen met chemicaliën, van verschillende films uitproberen. Er gaat niets boven de unieke look van gecrossproceste diafilm, de diepte van kleurenfilm, het contrast van een zwartwitfoto. Ik vind veel van mijn analoge foto’s een stuk meer karakter hebben dan een doorsnee digitale foto.

Toch neem ik elke vakantie steevast ook een digitale camera mee. De foto’s hebben misschien minder eigen sfeer, ze zijn ook een stuk betrouwbaarder. Soms heeft film namelijk wel erg veel karakter en worden mijn foto’s opeens knalgeel of bloedrood. Dat heeft zeker zo zijn charme’s, maar soms wil je een fraai landschap in frisse kleuren gewoon precies zoals je het ziet op de foto. Als je dan net alleen maar redscale, of een rare verlopen diafilm in je camera hebt zitten is dat toch een beetje jammer.

Ook gaat er nog wel eens wat mis met mijn analoge apparatuur. De afgelopen vakantie in Noorwegen bijvoorbeeld, sloeg de angst me even om het hart toen mijn rolletje wel erg lang bleek te zijn. Het was me eerder die dag al even opgevallen dat mijn camera wat stroef liep bij het doorspoelen, maar daar had ik verder weinig aandacht aan besteed. Pas toen er geen eind aan het rolletje leek te komen viel me op dat ik weliswaar vrolijk foto’s kon maken, maar dat het spoelwieltje niet draaide en er dus niets doorspoelde. Shit! Dat kon eigenlijk alleen maar betekenen dat de film was afgebroken. Geen fijne ontdekking als je midden in een spectaculair landschap staat dat erom schreeuwt tot in detail te worden vastgelegd.

´s Avonds kon ik met de flightbag van mijn rugzak en een jas eroveroverheen een wisselzak improviseren om de gebroken film uit mijn camera te pulken. In een zwart filmkokertje met wat zwarte tape (onmisbaar voor elke Holga-fotograaf) eromheen, en toen kon ik weer verder. Bij thuiskomst bleek het rolletje zowaar nog vrij aardig te zijn gelukt, om wat lichtlekken na.

Desalniettemin was ik maar wat blij dat ik ook een digicam bij me had.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s