Fotoverhaal: sneeuwstorm

Ingesneeuwde tent. Snapsights underwater camera met redscale van Agfa Vista 400 film.

Ingesneeuwde tent. Snapsights underwater camera met redscale van Agfa Vista 400 film.

IJsland, 21-2-2015

We waren op sneeuwschoenentocht door het binnenland van IJsland. Na een dag lopen zochten we tegen vijven in een kloofje een beschutte plek om te kamperen. Voor zondag was er een zware sneeuwstorm voorspeld en we wilden een goeie plek om het een dag uit te zingen. We waren gefocust op een plek uit de wind, dus we zetten de tenten dicht tegen de wand van de kloof. ’s Avonds besloten we de tipi die we gebruikten om in te koken en eten plat te leggen met een pulk erop als anker tegen de wind. Het begon inmiddels aardig te waaien.

De volgende dag was inderdaad de beloofde whiteout: windkracht 8 en sneeuw. Heel veel sneeuw. Toen bleek dat sneeuw een groter gevaar was dan wind, want we moesten wel erg vaak de tenten vrij maken van sneeuw. Het beschutte plekje bleek ook de plek waar alle sneeuw die over de top van de kloof gewaaid kwam, neersloeg. Naarmate er meer sneeuw om en op de tenten kwam te liggen, werd het binnen kleiner en benauwder. Regelmatig weer de sneeuw wegscheppen dus. Voorzichtig, want zodra je een paar meter van de tent vandaan was zag je al helemaal niets meer, en een spoor met voetstappen was ook in een paar seconden dichtgewaaid. Oppassen dus, niet te ver, niet verdwalen. Blijven graven.

Maar uiteindelijk moesten we een van de tenten, die het dichtst tegen de wand stond, opgeven. Te veel sneeuw te snel, te zwaar voor de tentstokken. Nog snel de slaapzakken in de andere tenten gegooid, en dat was het. Die nacht groeven we om de twee uur de resterende drie tenten weer zo veel mogelijk vrij.

De volgende ochtend was de storm voorbij en was er twee meter sneeuw gevallen. Geen spoor meer van de gekraakte tent, van de pulks en van de tipi. Dag drie van onze tocht bestond dus uit graven. Met twee scheppen, een sneeuwzaag, de etensbakken en wat sneeuwharingen moeten we alles bij elkaar zo’n honderd kuub sneeuw hebben verplaatst. De tipi was een cirkel van 4 meter doorsnede, met 8 uitlopers van anderhalve meter langs de scheerlijnen naar de sneeuwharingen (pinnen van een halve meter lang en 5 cm breed). Van de tent was aanvankelijk geen spoor te bekennen. Pas na een uur graven kwamen we op het idee om aan de hand van een voor de storm genomen foto van het kamp te kijken waar hij precies zou moeten zijn. Twee meter naast ons eerste gat… Toen duurde het nog uren voor we hem hadden uitgegraven. Voor de verzekering, om geen afval achter te laten, maar vooral omdat de schoenen van twee van ons er nog in lagen.

Aan het eind van een hele dag met tien man graven was zowaar alles terecht, op één sneeuwschoen na, en die kwam de volgende ochtend zowaar nog boven water. We konden weer verder.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s