Soms zit het tegen

Er zijn van die tijden dat alles een beetje tegen lijkt te zitten. Zo ook bij mijn fotografie. Dan lijkt het een tijdlang alsof er met elk rolletje dat ik volschiet wel iets misgaat. De film verlopen, de foto’s onderbelicht, het ontwikkelen mislukt, en dat rol na rol. Een mens zou er moedeloos van worden. Zo probeerde ik uit alle macht aan twee fotoprojecten te werken: ik wilde foto’s in de stijl van Rodtsjenko maken, en ik wilde oude foto’s uit het begin van de twintigste eeuw opnieuw maken. Het viel niet mee.

 

Eigenlijk begon het al een rol eerder, met een zwaar verlopen rolletje film. Enthousiaste lomografen op Lomography.com kunnen lyrisch worden van verlopen film, maar op de een of andere manier eindigt het bij mij bijna altijd als korrelig donkerpaars. Zie bijvoorbeeld ook de disc film. Meh.

Donkerpaarse verlopen film. Merkloze plastic 'panorama'camera met verlopen Kruidvat 200 film.

Donkerpaarse verlopen film. Merkloze plastic ‘panorama’camera met verlopen Kruidvat 200 film.

Ik stapte maar even op de Polaroid, daar kan tenminste weinig aan misgaan. Toch? Nou ja, behalve als de film een beetje stokt bij het uit de camera komen en je rare vlekken op je foto krijgt. Reuze artistiek en edgy natuurlijk, maar als je gewoon die foto wilt kunnen zien is het toch jammer. Een foto eerder was al vreselijk overbelicht omdat de camera per ongeluk op ‘lighter’ stond, in plaats van op ‘darker’.

Bevlekte Polaroid. Polaroid Image 2 met Impossible Silver Shade Cool.

Bevlekte Polaroid. Polaroid Image 2 met Impossible Silver Shade Cool.

Goed, maar weer een andere camera. Architectuurplaatjes in redscale met de Diana F+. Ik dacht, de Lomographu 50-200 is in theorie geschikt voor minder licht (50, tenslotte), maar dat viel in de praktijk toch tegen. Terwijl het toch een vrij aardige dag was. Maar zelfs bij deze film geldt dus: redscale kan nauwelijks overbelicht worden, maar heel makkelijk onderbelicht.

Fiana F+ met tikkie onderbelichte Lomography Redsale XR 50-200 film.

Fiana F+ met tikkie onderbelichte Lomography Redsale XR 50-200 film.

Daarna volgde een volgend rolletje, in zwart-wit dit keer, met een camera waarvan de ISO in te stellen valt en met een automatische belichting (de Minolta AF-C om precies te zijn). Dat zou toch goed moeten gaan dacht ik. Behalve dat de negatieven volledig blanco uit de ontwikkeltank kwamen. Kwam het doordat de film (jaren) over de datum was? Of was mijn ontwikkelaar niet meer goed? Of heb ik een andere fout gemaakt? Ik weet het niet. Hoe dan ook, mijn foto’s waren mislukt.

Nieuwe ronde, nieuwe kansen, dus ik laadde een verse rol Lady Grey in de recent aangeschafte Agfa Isola I. 400 Iso, en een mooie dag, dat zou zelfs met de Isola goed moeten komen. En om de mogelijk dubieuze ontwikkelaar te vermijden ontwikkelde ik hem in caffenol (28 minuten ontwikkelen, 7 minuten fixeren). Weer mis. Een vieze bruine aanslag op mijn negatieven zorgt voor nogal contrastloze futloze negatieven. Was mijn caffenol niet helemaal goed? De fixeer dan niet meer goed? Of misschien de temperatuur niet goed? Kan allemaal.

Mistige caffenolfoto. Agfa Isola I met Lomography Lady Grey 400.

Mistige caffenolfoto. Agfa Isola I met Lomography Lady Grey 400.

Alles bij elkaar is het een vrij moedeloos stemmende reeks. Het zijn natuurlijk grotendeels mijn eigen fouten (inschattingsfouten over film en camera, ontwikkelfouten), maar dat maakt het er niet beter op. Ik blijf maar gewoon doorschieten, in de wetenschap dat ook aan deze reeks hele en halve mislukkingen wel weer een eind komt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s