Holga, een requiem

Holga CFN 120

Holga CFN 120, vastgelegd met de Praktica MTL 3 en Kodak Ektachrome E200 film.

Met een fantastische timing, een paar weken nadat werd aangekondigd dat de productie van de camera’s zou worden gestopt, gaf mijn Holga de geest. Een treurig moment, want de Holga staat hoog in mijn topvijf van favoriete camera’s. Zelfs mijn digitaal ingestelde vrienden vonden het een mooi ding, en hij had de bijnaam Het Grote Groene Monster. Maar ik had het wel een beetje zien aankomen, want eigenlijk is hij al langzaam aan het afbrokkelen sinds ik hem een jaar of vier geleden kocht.

Nu is de hele charme van de Holga juist dat het een goedkope, Chinese, plastic camera is, dus heel verbazend is het niet dat het geen topkwaliteit is. Bovendien heb ik het ding ook niet bijzonder zachtzinnig behandeld. Hij is de halve wereld over gesleept, los boven in een rugzak gepropt, in regenachtige Noordeuropese moerasgebieden, stoffige mediterrane eilanden, door warm en vochtig Azië…

De schuimrubberen blokjes die in de camera de film strak hielden begaven het als eerste, meteen al bij het eerste (meegeleverde) rolletje dat ik volschoot. Het schuimrubber werd meegerold in de film, de boel klemde als de ziekte, en de foto’s mislukte omdat er geen enkel aanwijzing op de rol stond over wat voor film het was. Zwart-wit ontwikkelen als kleur werkt niet, en die schuimrubber meuk is ook overbodig, was de les. De film hield ik voortaan wel strak met met wat stukjes karton.

Tijdens een tripje naar Ierland verloor ik vervolgens de lensdop. Jammer, maar geen drama. Lastiger was dat tijdens een volgende vakantie op Corsica de lijm smolt waarmee de doorspoelknop vastzat. Met wat moeite kon ik hem nog op de as drukken en doorspoelen, maar ideaal was het niet. Toen de groef in de as wat uitsleet lukte dat ook niet meer. Verschillende lijmpogingen mislukten, omdat geen enkele lijm was opgewassen tegen de krachten die bij het doorspoelen op de knop kwamen te staan. Een
tijdje behielp ik me met een tang waarmee ik de as kon grijpen en draaien. Uiteindelijk leek het met een soort instant rubber (sugru, leuk spul) te lukken.

Het palletje waarmee het bron-spoeltje op zijn plaats werd gehouden brak af, maar met wat meer karton was dat ook wel weer op te lossen. De lichtlekken werden wat groter, maar wat meer zwart tape langs de rand van het deurtje verhielp dat wel weer.

Maar toen uiteindelijk kwam toch de doorspoelknop weer los. Er zaten nog een paar foto´s op het rolletje, dus ik dacht, ik gebruik de tang nog wel even om het vol te maken, en dan ga ik daarna weer met verse sugru wat proberen. Maar dit keer kneep ik te hard in de toch a wat mishandelde as, en brak hij af. Nu is het toch wel echt gebeurd met de camera.

Dag Holga, het waren vier prachtige jaren.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

(PS. De Holga is dood, leve de Holga! De vervanger van het Grote Groene Monster is zojuist gearriveerd. Niet meer groen helaas, die wwas niet meer op voorraad.)

Advertenties

Een gedachte over “Holga, een requiem

  1. Pingback: De Holga-saga gaat door | Praatjes bij plaatjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s