G’day, Bruce!

De Bruces en hun neven. Olympus Trip 35 met Kodak Gold 100.

De Bruces en hun neven. Olympus Trip 35 met Kodak Gold 100.

In een donkergrijs verleden waren mijn lief en ik net afgestudeerd. Traditiegetrouw vertrokken we voor een maand of wat naar Australië om te backpacken. Bij gebrek aan geld voor dure tours, namen we regelmatig de budgetoptie. Zo gingen we niet georganiseerd per fourwheeldrive naar Fraser Island, maar namen we de pont en gingen we wandelen. Niet gehinderd door enige kennis zouden we koken op houtvuurtjes. Waar geen vuur was toegestaan, zouden we de blikken eten gewoon koud opeten. Pannen hadden we niet, maar de blikken hadden wel treklusjes waaraan we ze met een takje in en uit het vuur zouden kunnen tillen.
De eerste avond stonden we op het strand. Geen vuur toegestaan, dus we aten koude aardappels uit blik en een boterham met rauwe ui en mayo, wat precies zo smaakt als je verwacht. De avond daarna kwamen we op een officiele kampeerplek aan, waar wel vuur mocht worden gemaakt. We keken uit naar een warme maaltijd. Al snel bleek echter dat we eigenlijk helemaal niet wisten hoe je vuur maakt. Na een kwartier prutsen en proberen waren we nog niet verder dan een half pakje opgebrande lucifers.
En dat is waar de mannen van deze foto in beeld kwamen. Na ons geklungel zo eens een tijdje te hebben aangezien vanaf de ander kant van het veldje konden ze het niet meer aanzien en werd er ingegrepen. Binnen een paar minuten – inclusief uitleg over hoe je een kampvuurtje opbouwt en aanmaakt – brandde er een gezellig fikkie. En oja, we hebben ook nog wel een oude pan over, houd maar. En willen jullie morgen een lift, dat scheelt een halve dag lopen…
De middelste twee waren Bruce en Bruce (echt!), de twee jonge gasten hun neefjes. Met zijn vieren waren ze in een pick-uptruck volgestouwd met tenten, koelboxen, eten, gereedschap, hengels en noem maar op een weekje op vistrip. “Roughing it.”
Ik zal niet zeggen dat ze ons leven hebben gered, verhongerd zouden we echt niet zijn, en verdwalen wat ook niet echt mogelijk op het eilandje, maar met hun joviale gastvrijheid hebben ze onze trip wel eindeloos veel beter gemaakt. En passant hebben ze ons ook geleerd hoe een paar simpele vriendelijke daden een wereld van verschil kunnen maken. Ja, zei de ene Bruce, ik heb vroeger ook in Europa gebackpackt, en toen was ik altijd heel blij als ik een lift kreeg, of iemand nodigde me uit voor het eten. Ik ben blij dat ik nu ook zoiets voor een ander kan doen.
Nu we ouder en een beetje wijzer zijn proberen we waar mogelijk ook altijd een beetje een Bruce te zijn voor minder ervaren reizigers.

Advertenties

Een gedachte over “G’day, Bruce!

  1. Pingback: Freewheelen op Fraser Island | Praatjes bij plaatjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s