In het voetspoor van Isabelle Wentzel

De foto’s van Isabelle Wenzel zijn altijd een feest om naar te kijken. Er is een duidelijk thema: vrouwen in rare houdingen. Vaak in felle kleuren, en ietwat tuttige kleding staan ze voor een gordijntje in een verder onduidelijke ruimte in een verwrongen houding waarin hun gezicht verborgen blijft. Bevreemdend, grappig, kleurrijk, ik kan ernaar blijven kijken. Ook als ze buiten in een veld in zwart-wit zijn gemaakt.

Normaal gesproken houd ik niet zo van al te kunstzinnige fotografie, van het soort dat je in bladen als FOAM Magazine en GUP nog wel eens tegenkomt. Foto’s van geschilderde rotsen, of lege kamers in tl-licht of of zo. Het is ongetwijfeld heel goed in zijn soort, maar ik kan er niet zo veel mee. De foto’s van Wenzel vallen eigenlijk ook in die categorie, maar deze kan ik dan weer wel waarderen. Ze zijn mooi van rarigheid.

Yashica D met Lomography Lomochrome Turquoise XR 100-400

Jammer dat ik geen langere rok had. Yashica D met Lomography Lomochrome Turquoise XR 100-400

Wenzel (1982) is een Duitse die werkt vanuit Amsterdam. Door haar website bladerend zie je dat ze al vroeg in haar carriére haar thema heeft gevonden. Door de rare houdingen, met hun gezicht niet in beeld, krijgen de lichamen iets van een beeldhouwwerk. Het worden bijna abstracte beelden van vormen en kleuren. Soms hebben de modellen nog kantoorartikelen of serviesgoed in hun handen of op hun rug staan, extra vormen en kleuren die bijdragen aan de vervreemding.

Yashica D met Lomography Lomochrome Turquoise XR 100-400

Nog iets dieper bukken, dan was ie net beter geweest. Toch niet onaardig (zij het een beetje kil van kleur. Yashica D met Lomography Lomochrome Turquoise XR 100-400

In navolging van Wenzel maakte ik een paar vergelijkbare foto’s. Zelfportretten, waarbij ik uit alle macht hoopte dat de buren niet uit het raam stonden te kijken hoe ik in alleen een panty mezelf in rare houdingen wrong. Omdat ik geen geschikte ruimte heb binnen om de foto’s in een vergelijkbare anonieme setting te maken, moest het dan maar buiten, voor een muurtje. Om bij gebrek aan achtergrondgordijntje toch nog wat extra vervreemding in mijn foto’s te brengen gebruikte ik de Lomography Lomochrome Turquoise film, die extreme kleurverschuivingen produceert. Camera klaarzetten, de zelfontspanner aan, en dan snel een houding aannemen. Normaal zou ik wel een paar proeffoto’s met de digicam hebben gemaakt, maar die was met Man des Huizes naar Japan. Op de gok dan maar.

Yashica D met Lomography Lomochrome Turquoise XR 100-400

Hier had ik mijn scanner wat anders ingesteld. Ik had nog ietsje verder moeten wegdraaien, maar verder ben ik wel tevreden met deze foto. Yashica D met Lomography Lomochrome Turquoise XR 100-400

Het resultaat is best aardig. Vooral grappig om mezelf in idiote houdingen te zien natuurlijk. Het blijkt maar weer dat ook in een ogenschijnlijk eenvoudige foto toch nog heel wat planning kan zitten. Waar bij Wenzels foto’s alle details kloppen, van kleding tot rekwisieten, zie ik nu achteraf wat ik allemaal anders had moeten doen. De hangbak met dode planten weghalen, me net wat verder doordraaien, het bordje rechter houden, een maandje op yogales om leniger te worden… Er komt nog een hoop bij kijken om een geposeerde studiofoto precies goed te krijgen.

Yashica D met Lomography Lomochrome Turquoise XR 100-400

Ik denk dat alleen de schaal beter was geweest hier. Op Lomography.com is deze het populairst. Men ziet blijkbaar graag mijn kont. Yashica D met Lomography Lomochrome Turquoise XR 100-400

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s