Vakantiestress

de Atacama in Chili. Ricoh WG-4.

Vakantiefoto: de Atacama in Chili. Ricoh WG-4.

De vakantie is weer afgelopen, tijd om aan het werk te gaan. Na afloop van een mooie reis begint voor mij de vakantiestress pas. Die is vooral fotogerelateerd. Het is een mooie hobby hoor, fotografie, maar het kan soms zeeën van tijd kosten.

Uit de enorme berg digitale foto’s moet een selectie worden gemaakt om aan familie en vrienen te laten zien want je kunt iemand natuurlijk geen dikke 1000 vakantiefoto’s aandoen, een dikke 100 is al op het randje van het sociaal aanvaardbare. Die foto’s moeten worden nabewerkt om te compenseren voor mijn niet altijd even goed presterende camera (ik schuif het even af op de camera, en negeer mijn eigen gebrek aan geduld om de perfecte instellingen voor elke situatie apart te vinden even).

Dan is er de zak vol fotorolletjes die ontwikkeld en ingescand moeten worden. Dat levert altijd wel weer wat mini-dilemma’s en probleempjes op. Zo had ik bijvoorbeeld dit keer nog wat oude chemie die ik al een keer eerder had gebruikt, genoeg voor vier rolletjes. En ik heb nieuwe chemie, van een voor mij nieuw merk, met verwarrende instructies. Gebruik ik de oude voor de potentieel spectaculaire rolletjes, omdat het vertrouwde chemie is, of juist voor de potentieel minder spectaculaire, omdat het oude is, die al een maand in de schuur staat op te warmen en af te koelen (omdat ik tijdens de vakantie vergeten ben hem op een betere plek te zetten)? Mijn compromis is dat ik begin met twee niet-spectaculaire rolletjes, en als dat er goed uitziet, doe ik twee spectaculaire. Daarna zal ik me in de nieuwe chemie moeten gaan verdiepen.

Volgen de zwart-witrolletjes. Zes rollen vol, zes verschillende films, die uiteraard zes verschillende ontwikkeltijden hebben. Niet heel handig. Maar ja, ik probeer nu eenmaal graag verschilldende films uit, ook op vakantie. Ik werk nu maar omhoog: beginnend met de korste ontwikkeltijd naar de langste toe.

Althans, dat is de bedoeling. Na de eerste twee kleurenfilms en de eerste twee zwart-witrollen, is nu mijn opslagtank voor afgewerkte chemie vol. Ik zal dus eerste weer wat tanks melk op sap moeten leegdrinken voor ik verder kan. Gelukkig hoef ik me niet te vervelen, want het inscannen van die eerste paar rolletjes is ook een heidens karwij. Het leek een goed idee, een halfframecamera meenemen: daarmee passen er zo lekker veel foto’s op een rolletje. Met als gevolg dat ik nu eindeloze hoeveelheden kleine negatiefjes zit in te scannen.

En als ik dan al die foto’s heb bewerkt, geselecteerd, ontwikkeld en ingescand, dan moet er nog een fotoboek van worden gemaakt natuurlijk. De ervaring leert namelijk dat je foto’s op de computer misschien twee of drie keer bekijkt, meteen nadat je terug bent van vakantie, maar dat een mooi afgedrukt fotoboek veel makkelijker even uit de kast te pakken of in een tas te steken is.

Ik heb goede hoop dat ik tegen kerst wel klaar ben…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s