Solargraphleed

Er zijn zo van die fotoprojecten die op de een of andere manier altijd lijken te mislukken. Zo was er het standbeeld van de gouden zeeschildpad met ruiter in Amsterdam Zuid dat al mijn pogingen om het te fotograferen leek te weerstaan. En er is de 110-film, waarbij het ontwikkelen steeds weer net niet helemaal lekker lijkt te gaan. Mijn laatste hardnekkige mislukkingen hebben te maken met solargraphs. Bijvoorbeeld omdat de camera loskwam van de regenpijp en in een plas terechtkwam.

In een plas gevallen solargraph.

In een plas gevallen solargraph. In drie hoeken zijn nog wel de sporen van de zon te zien.

Ik heb ook wel een paar fraaie foto’s gemaakt met een extreem lange belichtingstijd, en daar zou ik er er graag wat meer van maken. Alleen, altijd weer hetzelfde gezichtspunt, dat is ook maar saai. Ik wil dus nieuwe fotolocaties. Maar het moet natuurlijk wel een plek zijn waar ik een fotobusje minimaal een paar dagen (en liefst langer) onbeheerd kan achterlaten zonder dat het wordt verplaatst, weggehaald of opengemaakt. Verschillende keren heb ik al geprobeerd het op mijn werk te doen.

Ik begon met een busje aan het hek van het vondelpark te tapen, tegenover ons vorige pand. Ik dacht dat het wel veilig was, in een doodlopend straatje buiten de loop. Maar al na een dag of twee zag ik dat het open was gemaakt. Het stukje filmpapier was wel weer teruggestopt, maar de foto was redelijk mislukt. Wat krassen, wat vlekken, niets herkenbaars.

Mislukte solargraph.

Mislukte solargraph.

Voor poging twee tapete ik het aan het traliewerk voor mijn raam. Die hield het een week vol voor er aan gerommeld werd. Zowaar een herkenbare foto van een rij bomen en een stukje straat. Maar ja, wel vanaf kelderniveau genomen, dus ook niet vreselijk spannend. Geen zon te zien bijvoorbeeld.

solargraph

Dit was een heel kleintje, aan het raamkozijn van mijn werk vastgetapet. Elke dag even gecheckt of er mee gerommeld was, en toen ik zag dat ie was opengemaakt heb ik hem snel eraf gehaald. Lekker fuzzy bomen, de geparkeerde auto’s stonden blijkbaar nooit lang genoeg om een permanente indruk te maken.

Volgende pogingen waren nog veel minder succesvol. Het busje dat ik op de derde verdieping aan de anti-duivenstekels tapete verdween helemaal. Een tweede busje, buiten een ander raam, bleef wel zitten, maar ging lekken, met als resultaat een zompige brij. Ik gaf het maar op.

Toen verhuisden we naar een ander pand. Je kan veel zeggen over een zevende verdieping op Sloterdijk, maar je hebt wel een ruim uitzicht. Toch maar weer een nieuwe poging dus. Ik verspreidde vier busjes over de ruimte, aan drie kanten van het gebouw. Omdat de ramen niet open kunnen, moest alles aan de binnenkant. Dat geeft risico van reflecties in het raam, maar vooral van nieuwsgierige collega’s. Ik had geen zin om een heel verhaal te houden over het wat en hoe van mijn experimenten, dus de truc was om ze verdekt op te stellen. Achter een handige zuil tegen de muur getapet (want direct op de vensterbank zit een randje kozijn in de weg). Op vrijdagochtend vroeg, voor de paar collega’s die dan werken op komen dagen, zodat ik ze de maandagochtend daarop kon oogsten. Vrij kort, maar zo was er weinig tijd voor ontdekking.

Drie van de vier donderden al na een uur of twee van de muur (zie ook de teleurstellende kwaliteit van tape). Nummer vier stond los op een of ander kastje, en was al binnen een uur door een collega ontdekt, bekeken, en verkeerd om teruggezet. Damn! Ik heb hem toch nog een weekendje laten staan, in de hoop dat er toch nog iets te zien was, maar helaas: een blanco foto. De gevallen busjes had ik nog wel los op standaardjes gezet in de hoop dat er nog wat zou gebeuren, maar ook dat leverde weinig op. Misschien ligt het toch aan het nieuwe direct positief papier (in plaats van het oude negatiefpapier dat ik meestal gebruik)?

Ik klampte me dan maar vast aan mijn Bookhole. Die heeft al één matige solargraph opgeleverd, en stond daarna wekenlang aan de andere kant van kantoor licht te vangen. Naast een collega die ik toch maar wel het hele verhaal heb verteld. Maar helaas, weer mislukt. Weer dat positiefpapier…

Solargraph met bookhole.

Solargraph met bookhole. Deze is wel oke, maar heeft maar een dag of vier open gestaan en heeft dus maar een vrij smal zonnespoor.

Maar ik geef het niet op. Ik probeer het gewoon nog eens, met ander papier. Deze keer gaat het lukken, ik voel het.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s