Expo: Self-Fiction in Kade

Polaroid Image 2 met Impossible Color film.

Dit heeft verder niet heel veel met de expositie te maken. Toch vond ik hem wel passen bij het werk van Kunath. Polaroid Image 2 met Impossible Color film.

Ik ging in Kunsthal KAdE naar de tentoonstelling Self-Fiction. Dat is een dubbeltentoonstelling van Friedrich Kunath, een Duitse schilder, en David Altmejd, een Canadese beeldhouwer. Beide leggen volgens het intropraatje van KAdE veel van zichzelf in hun werk, maar weten toch zoveel te abstraheren dat het universeel wordt en voor iedereen toegankelijk. Juist.  Ik had er weinig beeld bij van tevoren, ik ging naar de tentoonstelling omdat ik nu eenmaal naar alle tentoonstellingen in KAdE ga (want lekker dichtbij en de Museumjaarkaart is geldig). Zoals eigenlijk bijna altijd, viel het weer alleszins mee.

De schilderijen van Kunath spraken me niet meteen heel erg aan. Het zijn een soort mengelingen van extreme kitschlandschappen – regenbogen, geïdealiseerde berglandschapjes – vermengd met sombere cartoonachtige figuren en ietwat wanhopige teksten. Toch merkte ik dat ik naarmate ik langer rondliep, ze toch eigenlijk wel kon waarderen. Op het eerste gezicht zijn ze schreeuwerig en druk, dan ga je de rare details en grapjes zien en uiteindelijk zie je hier en daar zowaar echt iets dat je raakt. Een gevoel van dat het leven niet meevalt, maar dat we er toch maar het beste van proberen te maken, zoiets. Al weet ik ook niet precies waarom ik het schilderij van een nachtelijk landschap met in neon letters I Need to Sleep nou zo treffend vond. Wat ik verder nog moo vond: de lichtbak met een nat raam en een trekker en de tekst I’m someone else now, en de installatie van een stuk of twintig zwart-witfoto’s en een vogelkooitje.

Van de sculpturen van Altmejd had ik aan de hand van de tentoonstellingsposter gedacht dat ik ze heel lelijk zou vinden, maar ik moet zeggen dat in dit geval een foto geen recht doet aan de werkelijkheid. Al was het maar omdat ze heel groot en imposant zijn. Het zijn voornamelijk mensfiguren, maar wel met rare toevoegingen van extra ledematen, fruit, en holtes vol kristallen. Ze zitten vol spiegelvlakken, bontrandjes, glitters en zijn tegelijk glamoureus, gruwelijk en een beetje viezig, tegelijk mooi en lelijk. Zo was er een constructie van plexiglas waar met heel veel draden een soort draak in was gemaakt. Op het eerste gezicht vooral mooi, maar als je beter keer, zaten er ook rare klodders lijmachtig spul in, en een soort ingewanden van nepfruit. Raar, maar toch wel mooi.

Self-Fiction is nog tot 1 januari 2017 te zien.

Kunsthal KAdE
Eemplein 77
Amersfoort

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s