12 maanden, 12 projecten – November Lomokino

Filmframe. Lomography Lomokino met Lomography CN 400 film.

Filmframe. Lomography Lomokino met Lomography CN 400 film.

Jaren terug, toen je nog gratis kon shoppen bij Lomography.com als je genoeg bonuspunten had verzameld met artikeltjes schrijven, kocht ik de Lomokino: een filmcamera die je laadt met 35mm film. Dat is leuk omdat je daarmee bewegende filmpjes kan maken zonder speciale film met ingewikkeld ontwikkelgedoe. In de praktijk gebruik ik het ding eigenlijk zelden. Toch heeft hij zeker zijn charme. Ik wilde dit jaar dus weer eens met de Lomokino aan de slag.

Ik ben niet zo van de fictiefilms. Je moet dan een verhaal hebben, en mensen die willen acteren en zo. Dat is me allemaal veel te veel gedoe. Maar een gezellig verslagje van een weekendje weg of een uitje, zoals mijn ouders in de prehistorie ook de vakantiefilmpjes op super-8 hadden, dat is altijd wel leuk. Wandelweekenden en festivals genoeg in een jaar. Die hebben bovendien als voordeel dat er dan ook andere mensen in de buurt zijn die mooi kunnen figureren in mijn film. Het werden de paaswandeltocht en het Best Kept Secret.

Ik heb inmiddels de routine er redelijk in met het scannen en knippen van de filmframes, dus het viel me reuze mee hoeveel werk het me kostte. Ik had me voorbereid op eindeloos lang zitten scannen en pielen in Photoshop, maar dat ging eigenlijk best vlot. Het scheelde dat ik voor elk filmpje maar één fotorolletje heb gebruikt. Dat levert afhankelijk van hoe traag je het afspeelt en hoeveel tussentitels je toevoegt hooguit een halve minuut film op. Te overzien. Als je er eenmaal wat handigheid in hebt, en goed systematisch werkt, heb je met een paar avonden wel een filmpje in elkaar.

Aanschouw dus het verslag van Best Kept Secret 2016. Geen cinematografisch meesterwerk geef ik toe. Het zijn iets te veel overzichtsbeelden, en te weinig close-ups van leuke momenten. Ik was ook maar met twee vrienden, die niet dansten of op amusante wijze dronken werden. Nou ja, het kan niet altijd feest zijn.

De tweede film (die ik eerder maakte, maar ik wil hier natuurlijk eindigen met het hoogtepunt) is beter. Ik heb er zowaar een soort verhaallijn in weten te krijgen, en er komen herkenbare mensen in voor. Het verslag van de Paashobbel 2016 maakt dat ik me volgend jaar waarschijnlijk wel weer een keer aan een paar filmpjes ga wagen. Dan ga ik zeker proberen om mijn scenes niet te lang te maken (een paar seconde per handeling is wel genoeg), en goed in te zoomen. Ook voor de Lomokino geldt het adagium van Frank Capa: if your pictures aren’t good enough, you’re not close enough.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s