Lomokino workflow

Een paar jaar geleden bracht Lomography de Lomokino op de markt: een filmcamera die je laadt met 35 mm film. Hiermee kun je analoge filmpjes maken zonder met dure en lastig te ontwikkelen super-8 of 16 mm aan de gang te hoeven. Ik moet eerlijk toegeven dat ik mijn Lomokino maar zelden gebruik. In mij schuilt geen groot filmmaker. Toch is het een grappig ding om af en toe mee te spelen.

Lomokino, vastgelegd met de Olympus XA en Ilford HP5 Plus 400 film.

Lomokino, vastgelegd met de Olympus XA en Ilford HP5 Plus 400 film.

In het gebruik is de Lomokino vrij makkelijk. Je laad hem met willekeurig welke 35 mm film, kiest een geschikt diafragma tussen de 8 en 22, en draait aan de slinger op opnamen te maken. Dit geeft een heerlijk zacht ratelend geluid. Hoe sneller je draait, hoe meer beelden per seconde je produceert, en hoe sneller je rolletje vol is. Als je in een kalm tempo draait, heb je ongeveer 6 beelden per seconde, en kun je ongeveer een halve minuut film produceren. Geen camera om een avondvullende speelfilm te maken dus, maar je kan toch best veel kwijt in zo korte tijd. Je kan ook behoorlijk dichtbij komen, en voor de echte close-ups kun je nog een aparte close-upknop indrukken.

Het grote nadeel is dat het resultaat een rolletje vol met minuscule negatiefstrookjes van een halve centimeter hoog is. Je kunt de ontwikkelde film in zijn geheel in een soort (los verkrijgbaar) viewertje laden, maar dan moet je wel heel gelijkmatig hebben gedraaid, anders gaat het de film snel uit de pas lopen. Beter is om hem in te scannen en in een filmediting-programma (bijvoorbeeld het gratis Windows Live Movie Maker) tot digitaal filmpje te maken. Dat scannen is wel vreselijk arbeidsintensief. Mijn laatste filmpje bestond bijvoorbeeld uit 142 frames, die allemaal apart moeten worden ingescand.

Een kort strookje filmframes. Lomography Lomokino met Lomography X-Pro Slide 200

Een kort strookje filmframes. Lomography Lomokino met Lomography X-Pro Slide 200

Inmiddels heb ik wel een redelijk efficiënte workflow ontwikkeld. Ik scan eerst de film in stroken van ongeveer tien frames in, waarbij ik de verschillende scenes bij elkaar houd en elk in een eigen mapje zet. Een van mijn festivalfilmpjes heeft bijvoorbeeld onder andere de mapjes Tent, Aanloop 1, Aanloop 2, en Terrein. Zo hoed ik het overzicht in die massa piepkleine beeldjes. Die stroken knip ik dan in Photoshop verder op in de verschillende frames. Het is daarbij belangrijk om bij het knippen de goede volgorde aan te houden, want voor je het weet haal je wat stroken door elkaar en wordt het een drama om de boel weer in de goede volgorde te krijgen. Ik nummer ze per scene gewoon van 1 tot het einde.

Als ik alle frames uit alle scenes losgeknipt heb, bedenk ik de volgorde van de hele film. Soms gewoon chronologisch, soms probeer ik er (met wisselend succes) een soort verhaaltje in te bouwen. Ik zet de scenes in een logisch aandoende volgorde, en voeg eventueel nog wat tussentitels toe. Het helpt overigens als je van tevoren al wat nadenkt over bepaalde scenes, ook als je verder zonder script of verhaal werkt. Film je bijvoorbeeld je bezoek aan een festival, dan kun je proberen om in elk geval de volgende situaties vast te leggen:

  • Naar het festivalterrein lopen en de ingangspoort (waar vaak het festivallogo mooi groot te zien is)
  • Dansende mensen (liefst van dichtbij)
  • Iemand die biertjes heeft gehaald en uitdeelt
  • Een podium met band (zo dichtbij mogelijk)

Als ik alle scenes heb opgeknipt zet ik alle frames in de goede volgorde in het filmprogramma, en stel de tijd per frame in. Blijkbaar wordt Movie Maker veel gebruikt voor diavoorstellingen, want die staat standaard ingesteld op 7 seconden. Dat verander ik in 0,2 a 0,3 seconde per frame. Nu kijk ik hoe het eruitziet. Eventueel pas ik de tijd per frame nog wat aan, of knip ik wat in te lange, saaie scenes. Als je zonder script gewoon gebeurtenissen filmt, heb je in mijn ervaring al snel de neiging te lang door te filmen. Niet alleen is je rolletje dan zo vol, het levert ook intens suffe filmpjes op. Close-ups doen het goed, bewegende mensen (in tegenstelling tot een bewegende camera) doen het goed.

Close-up van een wandelkaart. Lomography Lomokino met Lomography CN 400 film.

Close-up van een wandelkaart. Lomography Lomokino met Lomography CN 400 film.

Wil je geluid bij je film, dan moet je dat apart opnemen. Of uit een geluidsbank halen. Freesounds.org heeft gratis rechtenvrije geluidsbestanden. Hier kun je muziekjes downloaden, maar ook allerlei geluidseffecten.

Ik eindig met het maken van wat titels, in Photoshop. Een paar seconden titel vooraf, een aftiteling met mijn naam, en de eventuele muziek, en soms ook nog wat tussentitels om het verhaal wat explicieter te maken.

Titelframe.

Titelframe.

En dan is hij klaar en kan hij de wereld in, bijvoorbeeld via Vimeo.com.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s