Expo: Harly Weir – Boundaries

Holga 120 CFN met Lomography CN 800 film.

Totaal ongerelateerde foto die me om onduidelijke redenen toch aan het werk van Harley Weir deed denken. Holga 120 CFN met Lomography CN 800 film.

Instagram is een prachtig medium om op de hoogte te blijven van favoriete kunstenaars. Een van de fotografen die ik op Instagram volg is de Engelse Harley Weir. Toen ik laatst in het FOAM naar de tentoonstelling van Hiroshi Sugimoto ging, was er toevallig ook een expositie van Weir te zien, Boundaries. Een mooie gelegenheid om nu eens een verzameling werk van haar in het echt te zien.

Ik weet niet goed wat ik van Weir moet denken. Een aanzienlijk deel van haar werk bestaat uit foto’s waar ik me vooral aan erger. Het is bijna een genre op zich binnen de fotografie: mooie jonge mensen die zonder aanwijsbare reden in diverse stadia van ontkleding over elkaar, het meubilair of het landschap gedrapeerd liggen. Ik weet zelf niet zo goed waarom ik me hier nu zo aan stoor, maar ik vind het vaak van een ongelofelijke pseudo-edgy pretentie. En dat terwijl het volgens critici juist delicaat en mooi is. De foto’s hebben een beetje wat me aanvankelijk ook stoorde bij de foto’s van Ryan McGinley, al zijn deze van Weir rauwer en een stuk minder gelikt dan die van McGinley.

Tegelijk, als ik dan lees wat er achter de foto’s zit probeer ik er toch weer anders naar kijken. Dan vind ik mezelf weer een a-culturele trien dat ik de schoonheid er blijkbaar niet van in kan zien. Tot ik vervolgens weer bedenk dat het echt super inefficiënt is om te beginnen met je onderbroek uit te doen, en dan terwijl je halverwege je knieën bent, toch eerst je shirt uit te trekken. Uitkleden les 1, mensen! (Terwijl, waarom zou een foto logisch moeten zijn?) En een perzik – zoals de NRC-recencent het zo poetisch omschreef – zie ik ook niet echt in de close-up van een balzak.
Nou ja, een mens hoeft niet alles mooi te vinden.

Andere foto’s van Weir vind ik overigens weer wel erg fraai. Een portret van een roodharige vrouw, dat prachtig past bij de foto van een herfstig bos ernaast. Of de serie die Weir maakte in het vluchtelingenkamp de Jungle bij Calais. Daar staan zelfs helemaal geen mensen op, alleen details van de tenten en hutjes van de migranten. Juist die waslijntjes en tandenborstelrekjes ontroeren mij. Weirs keuze om niet de mensen zelf te laten zien maar alleen de omstandigheden waarin ze probeerden er het beste van te maken vind ik erg sterk. Weir vertelt in een interview dat dit soort reportagefotografie in conflictgebieden snel een soort van lijdensporno wordt, en dat zij de mensen dan liever niet zelf in beeld brengt, maar ze hun laatste beetje privacy gunt. Een nobel streven. Haar foto’s van die kampen zijn ook zonder mensen veelzeggend genoeg.

Al met al is het dan wel weer een tentoonstelling waarover ik nog even na kan broeden, en ik ben zeker blij dat ik hem heb gezien.

Nog tot 19 februari in FOAM.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s