Op zoek naar Alison Scarpulla

Twente, Agfa Isolette II met Lomography CN 400 film.

Deze foto deed me een klein beetje denken aan het vroege werk van Alison Scarpulla. Twente, Agfa Isolette II met Lomography CN 400 film.

Een van de fotografen die ik op Instagram volg is Alison Scarpulla. De meesten die ik op Instagram volg maken aardige foto´s, maar van Scarpulla ben ik inmiddels wel echt fan. Haar foto´s zijn een onweerstaanbare mix van bijna abstracte landschappen en dromerige close-ups van mensen en bloemen genomen op film.

Scarpulla gebruikt vaak dubbele opnames, en haar kleurgebruik is heerlijk verzadigd. Ook maakt ze regelmatig diptieken, van twee echoënde foto´s naast elkaar. Een erg mooi vond ik de blauwige dubbele opname van een fabriek met een rode muur waarop de schaduw van een paar vingers valt. De foto’s lijken niks met elkaar te maken te hebben, maar ze passen toch perfect bij elkaar. Zo zit het bij al haar foto’s. Het is misschien niet duidelijk wat het idee is achter een wolk gefotografeerd door een dun visnet, maar het werkt wel.

Ik geloof dat ik haar op Instagram ontdekte omdat wat anderen die ik volg haar ook al volgden, en dan krijg je wel eens van die aanbevelingen. Pas later kwam ik erachter dat ik een aantal jaren terug ook al eens een artikel op Lomography.com over haar had gelezen. Toen vond ik het ook al mooie foto´s, al waren die heel anders dan haar huidige werk.

Toch ademt Scarpulla’s oude werk een zelfde dromerige sfeer uit, zij het wat donkerder. Meer oud-Germaans sprookje dan Californische hitte, zeg maar. Bij die oudere foto’s zitten ook wel echt juweeltjes. Zo is er een foto van een figuur in een lange donkere jas, die een winters mistig bos in loopt. De enige kleur komt van wat droog gras dat door de sneeuw steekt, maar door de verzadiging van dat beetje kleur wordt de koelte van de rest van de foto extra opgehaald.

Ik probeerde ook wat foto´s in de sfeer van het werk van Scarpulla te maken, maar dat viel nog niet mee. Zo gemakkelijk en terloops als haar foto´s eruitzien lukt het mij bij lange na niet. Ik zou graag het excuus van een een Noord-Europese winter gebruiken, maar laten we wel wezen, daar ligt het natuurlijk niet aan. Ook mijn lichtlekke camera kan geen excuus zijn, want het werk van Scarpulla zit ook vol kleurzwemen en lichtflares. Nou ja, het heeft me in elk geval aangespoord om meer oog te hebben voor mooi licht, veelzeggende schaduwen en kleur. Het is een manier van kijken die ik hoop wat vaker vast te kunnen houden bij het fotograferen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s