Freewheelen op Fraser Island

 

Fraser Island, Olympus Trip 35 met Kodak Gold 100 film.

Fraser Island, Olympus Trip 35 met Kodak Gold 100 film.

Een kleine drie eeuwen geleden waren mijn vent en ik net afgestudeerd. Tijd dus voor de onder onze generatie tradtitionele Grand Tour naar Australië. Lief had die reis voor zichzelf al tijden geleden gepland, en ik nodigde mezelf uit om mee te gaan (ik had net die leuke kerel aan de haak, die ging ik dus mooi niet in zijn eentje naar het andere eind van de wereld laten gaan).

Zoals dat gaat als je net bent afgestudeerd (of bijna, technisch gezien was mijn scriptie nog niet officieel goedgekeurd) hadden we niet al te veel geld te besteden. Lief – afgestudeerd aardwetenschapper – wilde naar Fraser Island, het grootste zandeiland ter wereld, en dus een aardwetenschappelijk highlight. De standaardmanier om dat eiland te bezoeken is ofwel met je eigen fourwheeldrive, ofwel door een tour te boeken. Dat was allebei te duur, dus kozen we voor de derde optie: de pont nemen en dan te voet het eiland over trekken.

Tegenwoordig zijn we geharde hikers die niet op een dagje lopen meer of minder kijken, en moeiteloos de juiste uitrusting voor een drieweekse tocht in de rugzak kiepen. Indertijd waren we op wandelgebied nog groen als gras. De eerste avond was fantastisch: we kampeerden op een klein strandje, met de kabbelende zee als wiegenlied. De volgende ochtend ontdekten we de zandvlooien, en zij ons, hun ontbijt.

Het viel nog niet meer om in het warme weer over de paden van mul zand vooruit te komen. Het was maar goed dat we vroeg waren opgestaan om iets na de middag op onze volgende kampeerplek aan te komen. Je mocht op het eiland wildkamperen, maar vuur maken mocht alleen op de officiële kampeerplekken, en daar waren ook kranen met drinkwater (al waren de meren ook diep en schoon genoeg om eventueel uit te drinken). We waren wel toe aan een warme maaltijd, dus kozen we nu voor de camping. Hier kwamen we, na aanvankelijk geworsteld te hebben met een vuurtje, ook de Bruces tegen, die ons hielpen en ons de volgende dag een lift zouden geven.

Aan het eind van die volgende dag kampeerden we weer op het strand: een eindeloze leegte naar alle kanten. Pas de volgende ochtend, in onze blote kont op weg naar de zee voor een ochtendduik, zagen we dat het strand ook dienst deed als vliegveld.

Later die dag kregen we weer een lift van iemand. Zo zagen we uiteindelijk heel wat meer van het eiland dan we gedacht hadden. Een geluk voor ons, want Fraser Island is prachtig: Tropisch wouden, stralend witte zandstranden, kristalheldere meertjes, het is er allemaal. Het is niet voor niets dat een van de oude namen voor het eiland K’gari is — paradijs.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s