Expo: Armando tot Mulders tot Visch in Flehite

Been. Agfa Isoly Junior met Lomography Lady Grey 400

Dit been, Noch Einmal van Henk Visch was ook te zien in Flehite, maar dan in een bronzen versie van een meter hoog. Agfa Isoly Junior met Lomography Lady Grey 400 film.

Ik had een halfuurtje over voor ik ergens moest zijn en dacht, ik loop eens binnen bij Flehite. Lang leve de Museumkaart die dit soor korte impulsbezoekjes betaalbaar houdt. Een goed idee. Naast de vaste collectie was en dit keer een tentoonstelling uit de collectie van Wim van der Meer. Ik had nooit van de best man gehoord, maar hij heeft een goede smaak op kunstgebied. De tentoonstelling bestond uit werken van hedendaagse Nederlandse kunstenaars, waarvan ik er zowaar een aantal kende (of kende, ik herkende de werken, namen onthouden ben ik nooit zo goed in) – met dank aan welikeart.nl.

Diewke Spaans bijvoorbeeld, van wie er een werk hing, Stille, dat meteen mijn favoriet van de dag was. Het bestaat uit een collage van oude oorlogsfoto’s waar overheengeschilderd is, omgeven door een rand van felgekleurde vogeltjes die los uit het papier naar voren komen. Ik vond het contrast tussen de letterlijk en figuurlijk duistere oorlogstaferelen en de vrolijke vogeltjes erg mooi. En nu ik er nog eens op Google, je kunt het nog kopen ook. Hmm…

Er hing nog veel meer moois. Een flink aantal dingen van Marc Mulder bijvoorbeeld. Ik kende alleen zijn kleurige aquarellen (ik heb er een boek van), maar hij heeft ook mooie fotocollages gemaakt, en abstracte, bijna driedimensionale olieverfschilderijen.

Wat me verder verbaasde was dat ik zowaar alle beeldhouwwerken die er stonden leuk vond. Daar vind ik meestal niet veel aan, maar het ruw uitgehakte paardje op een ven ruw tafeltje dat zelf ook frivool door zijn knieën zakt van Emile van der Kruk was bijvoorbeeld erg leuk. En ook de ruwe maar toch gedetailleerde tulp van Guido Geelen was mooi.

Ik kan nog wel even doorgaan met het beschrijven van mooie dingen – het fraaie blauwwit op witte knipwerkje van een boomkruin van Sandra Kruisbrink, de vrolijke onderwaterzwemster van Annet van der Ende – maar dan blijf ik bezig. Ga het zelf maar zien, dat kan nog net. De tentoonstelling loopt nog tot 14 mei.

Een welbesteed halfuur.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s