In het voetspoor van Berenice Abbott

In lijstjes van beroemde fotografes komt Berenice Abbott steevast hoog te staan. Terecht, want deze Amerikaanse fotografe heeft prachtige foto’s gemaakt. Geboren in 1898 deed ze aanvankelijk de kunstacademie met als hoofdvak beeldhouwen. In Parijs kwam ze echter als doka/assistent in diens van Man Ray, van wie ze het fotografievak leerde. Aanvankelijk was ze succesvol als portretfotograaf, en ze heeft heel wat beroemdheden voor de lens gehad. In 1929 keerde ze terug naar Amerika, waar ze gefascineerd raakte door het snel veranderende New York. Haar serie Changing New York is waarschijnlijk wel haar bekendste werk. Het zijn iconische beelden van straten als ravijnen, bouwplaatsen, winkelpuien, stationshallen… Zes jaar werkte ze aan de serie, en het zijn foto’s waar je uren naar kan kijken.

Maar Abbott heeft natuurlijk nog veel meer gedaan in haar lange carriére (ze is 92 jaar oud geworden). Een ander omvangrijk project waren de wetenschappelijke foto’s die ze , deels in opdracht van MIT, in de jaren ’50 en ’60 maakte.Met veel inventiviteit legde ze op deze foto’s allerlei natuurwetenschappelijke verschijnselen vast. Zo zijn er bijna abstracte patronen van geluidsgolven, magnetische velden, lichtbreking en noem maar op. Tegenwoordig wordt dit soort beelden waarschijnlijk ook veel op de computer gemaakt, maar Abbott had indertijd ingewikkelde proefopstellingen om allerlei verschijnselen vast te kunnen leggen. Het resultaat is niet alleen wetenschappelijk verantwoord – het is in heel wat lesboeken terechtgekomen – maar ook nog eens heel mooi.

En nog lang niet eenvoudig om zonder de nodige inkopen en voorbereidingen zelf te doen. Want zie maar eens aan ijzervijlsel en een tweepolige magneet te komen, en een glazen prisma heb ik ook niet zomaar in huis. Toch wilde ik ook graag wat wetenschappelijke foto’s proberen te maken. Met een flesje water voor lichtbrekingen, en een kaarsje dat onder een stolp door zuurstofgebrek uitdooft kon ik een beginnetje maken.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Het resultaat is wat magertjes. De camera bleek nogal last van lichtlekken te hebben, wat de foto’s een rood waas geeft. Daarbij was de zwarte fleecedoek die ik als achtergrond gebruikte ook niet helemaal de strakke ondergrond waarop ik gehoopt had. Ik deed nog een poging met wat andere makkelijke wetenschappelijke proefjes. Olie en water in laagjes, en kleurstof dat oplost in water. In een vlaag van verstandsverbijstering wilde ik dat vastleggen met de Holga en close-upfilters. Een onzalig idee natuurlijk, maar het resultaat is eigenlijk best aardig. Voor een plastic camera met dito filters voor de lens dan. Het is lastig om met die filters precies de goede afstand in te schatten, want de scherptediepte is maar heel beperkt. Haarscherp is anders, maar toch vind ik het lang niet slecht.

Al met al heb ik wel weer een hernieuwde bewondering voor Abbott, die zoveel ingewikkeldere processen zoveel mooier wist vast te leggen.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s