Klassieker; Kodak Tri-X

Een van de klassieke films die gelukkig nog altijd in productie is, is Kodak Tri-X 400 iso film. Ik heb er in de loop der tijd aardig wat rolletjes mee volgeschoten. Het is denk ik ook de film die ik het meeste zelf, met de hand (dus niet met de Jobo) heb ontwikkeld. We go way back, Tri-X en ik. Het was de film die me verkocht werd als ik bij de fotoboer vroeg om een goeie zwart-witfilm, lang geleden, toen film kopen op internet nog een stuk ingewikkelder was dan naar een fotozaak fietsen. En eerlijk is eerlijk, het is ook een heel goede film.

De Tri-X 400 verschilt van zijn broer T-max 400 door zijn fijnere korrel. Hij is lekker contrastrijk en snel genoeg om ook in somber weer nog goed belichte plaatjes te produceren, zonder meteen een heel gruizig beeld op te leveren. Geen wonder dat de film vroeger razend populair was onder filmjournalisten. Een geinig weetje van de Wikipedia-pagina: in het verleden werd de film op verschillende plekken geproduceerd, en afhankelijk van waar, verschilde de ontwikkeltijd.

Die tijden zijn voorbij, maar dat het nog altijd een veelzijdige film is, blijkt wel uit het feit dat hij zelfs mijn experimenten en mislukkingen weet te weerstaan. Mislukte ontwikkeling en lichtlekke camera? Tri-X levert toch mooie plaatjes op. Degelijke spiegelreflex: fraaie foto’s. Plastic toycamera met piepklein lensje; ook prima foto’s. Ik zou er eigenlijk vaker mee moeten werken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.