Een koppel klassiekers: Kodak Instamatic 33 en 133x

Kodak Instamatics met XG-1 met Kodak Gold 200 film

Twee Kodak Instamatics vastgelegd met de Minolta XG-1 met Kodak Gold 200 film

Jaren terug kwam ik in een tas vol gekregen fotorommel een Kodak Instamatic tegen, model 33. Een grappig ding, maar vrij nutteloos, omdat er zogenaamde 126-film in moest. 35 mm film, maar in een speciale cassette die al eeuwen niet meer in de handel is. Hij belandde dus ergens op zolder in een hoek.

Op een dag kwam ik bij de lokale kringloopwinkel nog een Instamatic tegen, model 133x dit keer. Identiek aan de 33, op de flitsaansluiting na. En: met nog een filmcassettes erin! Na die oude film te hebben volgeschoten, had ik nu een cassette die ik kon navullen. Dankzij een instructievideo op internet wist ik hoe ik de cassette voorzichtig moest open kraken, vullen met verse film, een dan weer zorgvuldig dichtplakken met zwart plakband. Zo werden de Instamatics weer aan de vergetelheid ontrukt.

Het zijn simpele camera’s, ooit op de markt gebracht als eenvoudige consumentenmodellen, in diverse soorten en maten. De 133x stamt van tussen 1970 en 1971, de 33 is langer in productie geweest, van 1968 tot 1973. Ze zijn verder vrijwel identiek: diafragma is 11, sluitertijd 1/40s of 1/80s, allebei een standaard 43mm lensje. Het enige verschil is dus die flitsaansluiting.

De foto’s die de Kodak Instamatic 33 (of 133x) produceert zijn heel acceptabel. Echte close-ups trekt hij niet, maar doorsnee huis tuin en keuken plaatjes kan hij wel. Je moet weer bij de nagevulde film alleen aan denken dat je na een foto doorspekt, de lens afdekt, een dan nog ongeveer twee keer afdrukt en doorspoelt. De oorspronkelijke film was weliswaar even breed als normale 35 mm film, maar had veel minder sprockets. Het doorspoelmechanisme van de Instamatics spoelt steeds door naar het volgende sprocket, en bij de nagevulde film is dat niet genoeg. Vergeet je dit, dan krijg je overlappende foto’s. Kan leuk zijn, maar is niet altijd gewenst. Leuk detail is dat je met de nagevilde film een rijtje sprockets in beeld krijgt. Bij de paars uitgevallen foto met echte 126-film heb je dat niet. Ik houd er altijd wel van, zo’n rijtje gaatjes in beeld.

Al met al is zo’n Instamatic een grappig ding om af en toe eens te gebruiken, maar net wat te veel gedoe om vaak uit de kast te trekken.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.