Locatie: Holy Island

Tegen het eind van onze fietstocht door Schotland, of eigenlijk waren we Schotland al uit, kwamen we langs Holy Island. Een Engelse variant op Mont Sant Michel, zonder de imposante citadel, maar wel met een weg erheen die bij vloed onder water loopt. Het was een fascinerende plek. Niet eens het eiland zelf, als was dat ook best aardig. Het was die causeway en het wad om het eiland die het hem deden.

Je weet hoe het werkt met eb en vloed, hebt het tientallen keren gezien, maar bij zo’n weg die leegstroomt en weer volstroomt zie je als het ware versneld gebeuren, wat zich normaal over een paar uur uitstrekt, en dat is  toch wat speciaals. Om het eiland te bezoeken moet je goed timen: heen als het water zich net teruggetrokken heeft, terug voor de weg weer onderloopt, of nog eens zes uur vast zitten. Getuige de hysterische waarschuwingsborden aan het begin van de weg en de verhalen van de campinghouder is dat nog knap lastig. Er spoelt elk jaar wel weer een auto weg van een sukkel die dacht dat hij het nog wel zou halen. Meestal levert het alleen een kapotte auto en een flinke rekening van de hulpdiensten op, maar toch, leuk is anders. Wij hielden op de fiets toch maar een veilige marge aan.

Het onderlopen van de weg is een happening op zich. De lokale ijsboer weet bijna op de minuut nauwkeurig wanneer hij zijn auto weer een parkeerhaventje verder moet zetten, toeristen verzamelen zich op de weg en laten zich door het water terug naar de kust jagen. De mensen die op het bruggetje over een slenkje hebben verzameld merken net wat te laat dat ze hoger staan dan de rest van de weg, en dus hun broekspijpen zullen moeten oprollen, tot hilariteit van degenen die het wel op tijd doorhadden. Twee keer per dag komt de zee op, dag na dag, jaar na jaar, en toch heerst er een feestelijk stemming alsof er iets heel speciaals gebeurt.

Het eiland zelf is gewoon een eiland, met een vissersdorp, een half dozijn hippe koffietentjes voor de toeristen, een vervallen kapel, en een fort (dat helaas in renovatie was). Het strand was wel weer fijn, met hele landschappen van zeewier, rotsen vol fossielen, en een wad vol drooggevallen bootjes. Heerlijk om langs te slenteren en eindeloos over zee uit te staren, naar de steeds veranderende zandbaken, de kustlijn in de verte, een hint van een volgend kasteel aan de horizon.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.