Kreeftfilm: Lomography Lobster Redscale 110

Ik kocht ooit de hele set 110-films van Lomography, gewoon om ze te testen. Daarbij zat ook de Lobster Redscale. Ik stopte het rolletje in de Pentax Auto 110 en nam hem mee op een wandeltripje naar Wales.

Ondanks dat de Pentax een spiegelreflex is met automatische sluitertijd, vielen veel van de foto’s toch wat duister uit. Redscale heeft duidelijk wat meer licht nodig dan de Pentax kan bieden. Toch zijn er nog wel een paar aardige plaatjes uitgekomen. Met genoeg licht buiten hebben de foto’s een beetje een groenig oranje tint die ik wel wat vind hebben. En de automatische sluitertijd wist zelfs binnen in een kerk nog een fraai resultaat te leveren (wel van een toren waar flink wat licht in viel, maar toch. Niet slecht.

Het tweede rolletje dat ik later volschoot, was dan weer wat minder geslaagd. Wel een fraaie dieporanje tint hier en daar, maar de meeste foto’s toch echt te onderbelicht om iets mee te kunnen. Het helpt ook niet dat op die kleine kutnegatiefjes elk stofje een flinke witte vlek wordt natuurlijk. Nou ja, ik heb het eerder gezegd, en zal het nog wel eens vaker zeggen: 110 film ligt mij gewoon niet zo. Te klein, de camera’s vaak te matig (niet de Pentax, die is prachtig), te lastig te scannen.

Meh.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.