Expo: Structures of identity en Studies in geologie in Foam

Zelfportret. Olympus XA met verlopen Kruidvat CN 200

Stukje eigen identiteit naar de lezer toe. Olympus XA met verlopen Kruidvat CN 200

Ik zag de tentoonstelling Structures of Identity – Photography from The Walther Collection in Foam. Walther is een bekende (schijnt) verzamelaar van fotografie, en deze tentoonstelling is daaruit samengesteld. Zoals de naam al zegt draait hij om identiteit, en dan met name om groepsidentiteit. Hoe vormen mensen groepen, en hoe vormen ze een identiteit binnen zo´n groep.

De expo bestaat volledig uit series, zowel van bekende fotografen, als van amateurs, en zeg maar gebruiksfotografen. Zo was er een lange rol schoolfoto´s – van die portretjes door de schoolfotograaf genomen. Een muur vol mannen met baarden – waarschijnlijk een oude kapperscatalogus. Mugshots, cartes de visite, portretjes van circusartiesten. Maar ook een serie Britse machthebbers (ministers, hoge ambtenaren, capatains of industry etc.) door Richard Avedon geportretteerd. En een selectie uit het project van August Sander om een dwarsdoorsnede van de Duitse maatschappij van het begin van de 20e eeuw weer te geven. En een serie zelfportretten van een anonieme man die graag in damesondergoed op het dak zat, een groepje vriendinnen die op een mooie zomerdag elkaar fotografeerden. Fraai ook: een oude serie foto’s van ingewikkelde Nigeriaanse kapsels door J.D. Ojeikere, naast de moderne portretten van Zanele Muholi.

Een prachtige tentoonstelling, nog tot 29 augustus te zien.

Algen. Olympus XA met Kodak Gold 400 film.

Algen. Olympus XA met Kodak Gold 400 film.

Helemaal boven in Foam zag ik in het bovenzaaltje ook nog een kleine selectie van foto’s van de Cyprioot Stelios Kallinikou. De studies in geology zijn foto’s die hij maakte in een oude, verlaten mijn. Een stuk of tien waren het er, en tot mijn verbazing vond ik ze erg mooi. Meestal is in dit zaaltje iets vreselijk artistieks te zien, moeilijke niet-esthetische kunst die niet zo aan mij besteed is. En op zich zijn foto’s van braakliggend rotsig terrein ook niet echt mijn ding, dacht ik. Maar toen ik toch maar even die laatste trap op klom om te kijken vond ik ze zowaar toch erg mooi. Vooral het viertal close-ups van water waar gekleurde smurk in dreef, waarschijnlijk iets van verontreiniging door de oude mijn, was prachtig. Ik omschrijf het wat knullig, maar het waren prachtige, abstractie kleurcomposities. Zo naast elkaar opgehangen vormde het een zinderend vierluik dat ik zo boven de bank zou hangen.

Als ik zo op Kallinikous website door zijn andere werk blader, vind ik lang niet alles even mooi (ik denk ook niet dat het per se zijn doel is om ‘mooie’ foto’s te maken). Zelfs de waterfoto’s waar ik het over heb vind ik los niet super bijzonder. Maar zo op groot formaat naast elkaar opgehangen versterken ze elkaar zo, dat het samen één erg fraai kunstwerk vormen.

Oftewel, waarom je altijd even snel door alle zaaltjes moet lopen, want je weet nooit of je niet onverwacht wat moois tegenkomt.

Studies in geology is nog tot 2 september te zien.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.