Locatie: České Švýcarsko

Als je er op gaat letten, blijken er heel veel Zwitserlanden te zijn. Er is natuurlijk het echte Zwitserland, dat zo vol bergen gepropt is, dat het tegenwoordig is veel talen een ander woord lijkt te zijn voor bergachtig gebied. Waarbij je ‘bergachtig’ met een flinke korrel zout mag nemen. Zo is er in mij woonplaats Amersfoort een park met de naam Klein Zwitserland. Nu bestaat dat pak inderdaad uit wat met bomen begroeide zandbulten, en ligt het in het bergkwartier, maar het heeft ongeveer net zoveel met de Alpen te maken als een soepkom met een Olympisch zwembad.

Ook bij het wandelen en fietsen komen we regelmatig door een Zwitserland. Zo wandelden we door Luxemburgs Klein Zwitserland (fraaie rotskloofjes), fietsten we door de Markische Schweiz in Duitsland (charmante grasheuvels), en wandelden en fietsten op de grans van Duistland en Tsjechië door het Elbezandsteengebergte, dat aan de Duitse kant Saksisch Zwitserland heet, en aan de Tsjechische kant Boheems Zwitserland (in het Tsjechische gewoon Tsjechisch Zwitserland: České Švýcarsko). En hoewel ik ook dat niet bijster veel op Zwitserland vond lijken, is het wel een erg fraai gebied.

Blijf je langs de Elbe, dan is er prima doorheen te fietsen. Maar mooier is om een afslagje te nemen, zeg, bij Hřensko, vlak over de grens. Daar bij Hřensko zit je perfect om een paar fraaie hoogtepunten van het gebied te bekijken. Wij hijgden en puften onszelf een paar kilometer een helling op naar de camping bij het gehucht Mezni Louka en maakten het geijkte touristenrondje.

Via een fraaie wandeling langs indrukwekkende zandsteenformaties kwamen we bij de grootste natuurlijke zandsteenbrug van Europa. Geflankeerd door een heerlijk truttig gefiguurzaagd hotel-restaurant ligt daar een  indrukwekkende rotsformatie. In eerste instantie vond ik het maar druk en toeristisch, maar dat was ook wel met reden. Na het betalen van een klein toegangsbedrag kun je met gemak een uur ronddwalen over de rotspaadjes. Het bied een fantastisch uitzicht op de rotspoort, op allerlei andere nabijgelegen rotsformaties, en op de vlakte in de verte, met wat bonusvulkaankegels aan de horizon.

Na de rotsen daalden we af naar de bodem van de kloof, naar het riviertje de Kamenice voor een boottocht door het rivierkloofje. Ook dit is nogal een toeristendingetje, maar ook hier geldt: de moeite waard. Je moet het gezwam van de gids een beetje voor lief nemen, maar dan glijd je in een door een vaarboom aangedreven bootje door een prachtig smal kloofje tussen met mos en varens begroeide rotswanden door. De Efteling had het niet beter kunnen verzinnen.

Daarbij, voor zowel de rotsen als de kloof geldt: het is weliswaar nogal een toeristengebeuren, maar het wordt je toch ook weel niet heel makkelijk gemaakt. Ja, er zijn grote parkeerplaatsen en touringcars, maar voor je daadwerkelijk bij de attractie bent, moet je echt nog wel een paar kilometer lopen of klimmen. Je moet er wel nog wat voor doen dus. Het maakt het alleen maar indrukwekkender als je boven komt bij de rotsen, of door de steeds smaller wordende kloof bij het deel waar geen pad meer langs loopt komt.

Het Tsjechische Zwitserland is toch wel een van de betere Zwitserlanden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.