Expo: Videoland in Kade

Kunsthal Kade in het Eemhuis. Polaroid Image 2 en Impossible Color film.

Ik ging naar de jubileumtentoonstelling Videoland in Kunsthal Kade te Amersfoort. 10 jaar bestaat Kade nu, en om dat te vieren is deze tentoonstelling samengesteld. Niet dat die nu specifiek jubileumachtig is, maar mooi is hij wel. Ik heb altijd het idee dat video niet zo aan mij besteed is, maar eigenlijk valt dat best mee. Ik heb tenminste alles met plezier bekeken. Specifieke motieven gevangen in een gevoel van oneindigheid, noemt de website van Kade ze, en daar kan ik me wel in vinden. Ze hadden allemaal wel iets vluchtigs en tegelijkertijd tijdloos. De verleiding is groot ze allemaal te gaan beschrijven, maar ik zal me beperken tot mijn top drie (in willekeurige volgorde).

Nummer negen (The day I didn’t turn with the world) van Guido van der Werve (van wie ik eerder dit jaar al nummer veertien in Zwolle zag), een fantastische timelapse waarin je Van der Werve in 8 minuten 24 uur lang op de Noordpoolziet staan, waar hij precies één keer om zijn eigen as draait, tegen de richting van de aardas in. Die 24 uur draaide hij dus niet mee met de wereld. Het is een perfect uitgevoerd idee, zinloos maar schitterend.

– Imagine Being There International van Martin & Inge Riebeek, waarin mensen in o.a. Amersfoort, Sjanhai, Cairo en Nairobi werd gevraagd in een paar zinnen hun paradijs of droom te vertellen. Piepkleine inkijkjes in allerlei levens, van de Egyptenaar die droomt van een rustige plek zonder al die mensen en verkeer, tot de Keniaan die zegt geen dromen meer te hebben sinds zijn zoon overleed, tot de Amersfoortse wiens paradijs het dochtje is dat ze na een serie miskramen eindelijk kreeg.

Telephones van Christian Marclay, een hilarische compilatie van fragmenten uit meer dan honderd speelfilms waarin wordt getelefooneerd. Zo gemonteerd dat het zowaar een soort samenhangend verhaal wordt. Soort van. Heerlijk.

Eervolle vermelding voor de abstracte kleurpatronen op het plafond van de grote zaal, assume vivid astro focus van Eli Sudbrack. Eerst vond ik het niet zo spannend, maar toen zag ik de koptelefoons. Met het kanaal met foute disco op liggend op een FatBoy werd het een heerlijk ontspannen videoclip.

Videoland is nog tot 1 september te zien.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.